Trend, kırılma ve ortalamaya dönüş: üç giriş mantığı ailesi

Fiyat bir seviyeyi aşar, mum daha sonra bu seviyenin üzerinde kapanır ve fiyat ancak daha sonra geri döner. Bu bir kırılma, devam veya dönüş sinyali midir? Yanıt, olaydan önce yazılmış kurala bağlıdır. İki eksiksiz Bid dizisi, dört kırılma tanımının bilginin kullanılabilir olduğu zamanı ve maliyetlerden sonraki sonucu nasıl değiştirdiğini gösterir. Ardından, beklenen ortalama sonuçları birbirine yakın olan iki varsayımsal profili karşılaştırır ve bunların birleştirilmesinden hangi çıkarımların yapılabileceğini inceleriz.

1. Üç mantık ailesi ve bunları ayırmanın sınırları

Trend takibi, bir hareketin devamını arar. Kırılma, belirlenmiş bir seviyede bir olay tanımlar. Ortalamaya dönüş, seçilmiş bir referans noktasından sapmanın azalmasını arar. Bu adlar kuralları düzenlemeye yardımcı olur; ancak birbirini dışlayan üç küme oluşturmaz: kırılmadan sonra giriş yapmak, bir devam hipotezini uygulamaya geçirebilir.

Çelişki, aynı durum ve vade için söz konusudur

Bir seviyenin üzerine yükselişten sonra, bir kural sonraki dört saat içinde yükselişin sürmesini, bir başka kural ise aynı süre içinde fiyatın seviyeye geri düşmesini bekleyebilir. Bu koşullu yön beklentileri birbirine karşıttır. Bunlardan biri beş dakika içinde dönüşle, diğeri bir hafta boyunca devamla ilgiliyse çelişki yoktur. Yükseliş olasılığının daha yüksek olması da ortalama değişimin pozitif olmasıyla eş tutulmamalıdır: seyrek gerçekleşen büyük bir düşüş, daha sık görülen küçük kazançları aşabilir.

Bir aile ne sistemdir ne de giriş düzenidir

“Zirvenin üzerinde kırılma”, trend yönünde giriş yapmak, trendin tükenmesini gözlemek veya bir çıkış koşulu tanımlamak için kullanılabilir. Sinyali bir eyleme ancak eksiksiz bir tanım bağlar. 8.1; stil, sistem ve işlem düzeni arasındaki ayrımı açıklar. Burada ise giriş ve çıkış mantığının sonuçlarını inceliyoruz.

Aile, sonucun şeklini belirlemez

Uzak bir hedef ve yakın bir koruyucu çıkış, çoğu zaman çok sayıda küçük kayıp ve daha az sayıda büyük kazanç üretir. Uzak bir çıkışla birlikte yakın bir hedef ise bunun tersini üretebilir. Ancak şekil, eksiksiz çıkış kuralına, fiyat sürecine ve maliyetlere bağlıdır; ailenin adına değil. Zamana bağlı çıkış, kısmi kapatma veya hareketli referans noktası dağılımı değiştirir. Bu makale hiçbir aileye bir başarı oranı atamaz.

Bu haritanın kapsamı

Bu, basit FX/CFD kurallarını karşılaştırmak için yararlı olan, seçilmiş yön hipotezlerinin bir haritasıdır. Her stratejiyi kapsamaz: arbitraj, göreli değer ve takvim stratejileri başka ayrımlar gerektirir. Carry için tahakkukların ve kur değişimlerinin ayrı muhasebesi gerekir. Herhangi bir ailenin otomatikleştirilmesi, kendi başına avantaj yaratmaz; 8.9 bunun nasıl test edileceğini açıklar.

Bir giriş hipotezi gerçekte ne söyler?

Hipotez, belirli bir koşuldan sonra ve belirli bir vadede gelecekteki değişimin dağılımıyla ilgilidir. “Yükselişten sonra alırım” yeterli değildir: yükselişin ölçüsü, ölçüm dönemi, gözlem zamanı ve sonucu değerlendirilecek olay belirtilmelidir. Az sayıdaki kazanç yeterince büyükse, gözlemlerin yarısından azı pozitif olsa bile gelecekteki değişimin ortalaması pozitif olabilir. Dolayısıyla ortalamaya, bir işaretin sıklığına ve koruyucu seviyeden önce hedefe ulaşılmasına ilişkin hipotezler farklı iddialardır. Çıkış kuralları uygulandıktan sonra hesaplanan kazanan işlem oranı, sabit bir vadede fiyatın yükselme olasılığının otomatik olarak bir tahmini değildir.

Devam mantığı, kararı önceki bir harekete bağlar. Kırılma mantığı, seviyenin aşılmasına bağlar. Dönüş mantığı ise bir referans noktasından sapmaya bağlar. Bu koşullar aynı anda ortaya çıkabilir. Birkaç saat süren yükselişten sonra fiyat, seans zirvesini aşarken ortalamasının da çok üzerinde olabilir. Bu, üç aile arasında mantıksal çelişki yaratmaz. Üç farklı tanımın farklı kararlara işaret edebildiği bir durum yaratır; her birinin tam olarak hangi olayla, vadeyle ve değişkenle ilgili olduğunun incelenmesi gerekir.

Yalnızca aynı koşullu dağılıma ilişkin iki kesin iddia birbiriyle çelişir: sonlu beklenen değerinin pozitif olması ve negatif olması. Buna karşılık “fiyat önümüzdeki birkaç saatin çoğunda düşecek” ifadesi, seyrek yükselişlerin büyüklüğü baskınsa pozitif ortalama değişimle birlikte geçerli olabilir. Benzer biçimde, haftalar boyunca devam ve saatler içinde dönüş bir arada bulunabilir. Bu ayrıntılar olmadan “trend mi, ortalamaya dönüş mü?” tartışmasının test edilebilir tek bir yanıtı yoktur.

Aile, stil ve araç ayrı üç tanımdır

Stil, pozisyonun tutulma süresini ve çalışma biçimini anlatır. Aile, kararın arkasındaki varsayımı anlatır. Araç ise bir ölçüm sağlar. Hareketli ortalama, yön filtresi, kırılmayı teyit eden bir seviye veya sapma için bir referans noktası olabilir. Dolayısıyla ortalama kullanılması, kuralın ailesini belirlemez. Belirleyici olan, gözlenen koşul gerçekleştikten sonra gelecekteki dağılımda neyin farklı olması gerektiğine ilişkin iddiadır.

Belirli bir giriş düzeni ölçüm katmanına aittir: iki ortalamanın kesişmesi, bir seviyenin üzerinde kapanış, belirli bir formasyon veya osilatör sapması. 5. bölüm, trendlerin, seviyelerin ve sapmaların nasıl tanımlanacağını açıklar. Burada, tanımın uygun işlemler kümesini ve bunların dağılımını nasıl etkilediğiyle ilgileniyoruz. Aynı göstergeyi kullanan iki kuralın giriş yönleri, çıkışları ve maliyetlerden sonraki sonuçları tamamen farklı olabilir.

Bir aile farklı stillerde de uygulanabilir. Dakikalık kapanışta değerlendirilen bir devam hipotezi ile aylık kapanışta değerlendirilen bir hipotez, farklı veri ve maliyetler gerektirir. Aynı adı taşımaları, kazanma oranlarının ve varyanslarının aktarılabileceği anlamına gelmez. Gözlemler arasındaki bağımlılık ve örneklemin birikme hızı; belirli kurallar, araç, işlem saatleri ve olay seçimi için belirlenmelidir.

Pozisyonun geçersizleşmesi ile hipotezin değerlendirilmesi

Operasyonel bir çıkış koşulu, istatistiksel hipotezi çürüten kanıtla aynı şey değildir. Koruyucu seviyeye ulaşılması, bir işlemin belirlenmiş kurala göre sona erdiği anlamına gelir. Bu, koşullu dağılımın tamamının pozitif ortalamasını yitirdiği anlamına gelmez. İkinci sonuca varmak için tek bir gözlem değil, veri ve bir değerlendirme yöntemi gerekir. Tanım, pozisyonun kapatılma nedeni ile tüm sistemin yeniden incelenmesini başlatan ölçütü birbirinden ayırmalıdır.

“Trend bitti” henüz tekrarlanabilir bir çıkış koşulu değildir. “Önceki üç tamamlanmış aralığın en düşük Bid değerinin altındaki ilk tamamlanmış kapanıştan sonra kapatırım” ise belirli bir gözlem tanımlar. Takdire dayalı bir kural da kullanılabilir verileri ve karar gerekçesini kaydederse bir kayıt bırakabilir; ancak uygulayıcılar arasında özdeş karşılaştırmalar yapmak daha zordur. 8.1, tanımın belirsizlik taşımaması testini ve takdir yetkisinin sınırlarını açıklar.

Kırılmanın, trendden ayrı bir karşıt olması gerekmez. Son haftalardaki hareketle aynı yöndeki kırılma kuralı, her iki koşulu birleştirir. Bu harekete karşı yönde bir kırılma kuralı, bir dönüş stratejisine ait olabilir. Sistemin tanımladığı herhangi bir seviye aşılmadan da devam mümkündür. Bu ayrımlar, bir sinyalin tanımında hiç gerekmeyen bir ölçüte göre yargılanmasını önlemeye yardımcı olur.

Bu sınıflandırmanın sınırları

Üç aile, fiyat yönüne ilişkin pek çok hipotezi düzenler; ancak her stratejiyi sınıflandırmaz. Göreli değer kuralı, iki araç arasındaki ilişkide dönüş, bu ilişkinin değişiminin devamı veya başka bir bağımlılık varsayabilir. Konusu mutlaka tek bir fiyat değil; spread, oran veya model çıktısıdır. Referans noktasına yakınsama varsaydığı için başka bir dönüş kuralının tüm sonuç dağılımını devralmaz.

Carry, risk primleri, olaylar ve takvim etkileri başka hipotezler gerektirebilir. Sabit bir saatte giriş, sonraki değişimlerin dağılımı hakkında test edilebilir bir iddia ileri sürebilir; fiyat hareketine ilişkin koşul bulunmaması, onu otomatik olarak hipotezsiz bırakmaz. Arbitraj ise eşzamanlı fiyatlar, maliyetler ve gerçekleşme riski arasında ayrım gerektirir. Bu metin, her katılımcı veya koşul kümesi için arbitrajın uygulanabilirliğini değerlendirmez. 3. bölüm piyasa yapısını ele alır. Belirli bir hizmetin koşulları ise 11. bölümde incelenir.

Bir aile adı; aracı, koruyucu mesafeyi veya sinyal sayısını belirtmez. Pozitif beklenen değere işaret etmesi ise çok daha az mümkündür. Belirli bir sistem için tanım, veri ve 8.2 içinde ele alınan tüm maliyetler gerekir. Sonuçların bir hedefle sınırlandırılıp sınırlandırılmadığını, seyrek büyük kazançlar içerip içermediğini veya geniş bir zamana bağlı çıkış kategorisi kapsayıp kapsamadığını ancak tanımlı bir çıkış yapısı anlatmamıza olanak verir.

2. Kırılma: karardan önce belirlenmiş tanım

Piyasanın tamamı için geçerli tek bir kırılma tanımı yoktur. Tasarımcı; seviye veya bölgeyi, kotasyon tarafını, aşılma koşulunu, sinyalin ne zaman bilinir hale geleceğini ve tepki kuralını tanımlamalıdır. Tek başına “kırılma” etiketi, ne yapılması gerektiğini belirlemez.

Aynı seviyede dört varyant

Dört varyantın tümünde koşulun sağlanıp sağlanmadığı belirlenebilir. Hiçbiri yalnızca tanımı sayesinde avantaj kazanmaz. Bu karşılaştırma, her epizotta her varyant için tek giriş denemesini ele alır; yeniden giriş yoktur. Eksiksiz bir sistem, epizodun ne zaman sona ereceğini ve sinyalin ne zaman tekrarlanabileceğini de tanımlamalıdır.

Aynı mumlar, farklı tepki zamanları

A, Low 1,10455 kendi seviyesi 1,10440'ın üzerinde olduğu için 13:00–14:00 düşüşünden sağ çıkar ve son mumda hedefine ulaşır. B, C ve D'nin koruyucu seviyeleri bu Low değerinin üzerindedir ve işlemleri kayıpla biter. Çıkışta, modellenen Bid seviyeden 0,4 pip daha kötüdür; gerçekleşen Ask ile Bid arasındaki farktan daha sonra yalnızca 0,3 komisyon düşülür. +20−1,7 = +18,3 ve −6−1,7 = −7,7 hesapları, referans fiyatlarla aynı işlemi muhasebeleştirir. C, gerçekleşen işlem fiyatlarından ikinci kez düşülmez.

İkinci epizot: daha erken giriş kaybedebilir

A, varsayılan kaymayla 1,10510 Ask fiyatından açılır, sonra koruyucu Bid 1,10440'a ulaşır: net −7,7 pip. Gösterilen epizotta B, C ve D için sinyal yoktur. İki dizi, herhangi bir varyantın başarı sıklığını değil, tepki zamanındaki ödünleşimi gösterir.

OHLC, olayların sırasını belirlemez

C'nin mumu hem 1,10530 giriş eşiğini hem de 1,10470 koruyucu seviyesinin altındaki Low 1,10462'yi içerseydi farklı yollar mümkün olurdu. O1,10488 → L1,10462 → H1,10538 → C1,10528 yolu, önceki dipten sonra girişe ve mum boyunca pozisyonun korunmasına izin verir. O → H → L → C ise stop öncesinde girişe ve kayba yol açar. Bunlar OHLC ile tutarlı iki örnek yoldur; mümkün olan tek yollar değildir. Yalnızca uç değerlerin sırası, bir fiyatın yeniden görülmesini dışlamaz. Kronolojik veri olmadan, sonradan elverişli sonucu seçmek yerine belirsizliği işaretleyin veya ihtiyatlı bir test kuralı benimseyin.

Fiyat boşluğu, tepki fiyatını değiştirir

Son Bid 1,10480 ve sonraki kotasyon 1,10620 olduğunda A ve C kuralları, seviyenin aşıldığını aynı anda öğrenebilir. Aynı spread ve kaymayla alış, atlanan seviyeden değil, Ask 1,10630'dan gerçekleşir. A'nın eski koruyucu Bid 1,10440 seviyesi, gerçekleşen giriş Ask fiyatından 19 pip; C'nin 1,10470 seviyesi ise 16 pip uzaktadır. B ve D hâlâ sonraki kapanışları gerektirir; bu kapanışlar olmadan girişlerini bilemeyiz. Sinyal seviyesi ile ulaşılabilir tepki fiyatı birbirinin yerine kullanılamaz.

Bu alıştırmada A ve C kuralları Bid'i izler. Bu, platformda aynı sayıya yerleştirilen Buy Stop emrinin otomatik olarak özdeş bir olayı tetikleyeceği anlamına gelmez. MT5 belgeleri Bid grafiklerini ve uygun semboller için Last grafiklerini açıklar^[1]; fiyat tarafı, testte kullanılan verilerin bir özelliği olmalıdır. Emirlerin işleyişi, emirler ve gerçekleşme dersinde ele alınır.

Seviyenin her iki tarafı için tanım

Aşağı yönlü kırılmada eşitsizlikleri açıkça tersine çevirin ve kısa pozisyonun kapanış fiyatını Ask olarak belirtin. Bid grafiğindeki sonucun işaretini değiştirmek yeterli değildir. ATR marjı karardan önce bilinmeli; bölge ve gerekli kapanış sayısı sonuçlar incelenmeden önce sabitlenmelidir.^[2]

Ana tablodaki dört karar nasıl yeniden üretilir?

A varyantı güncel Bid'i gözler ve 10:00–11:00 sırasında 1,10500 göründüğünde tepki verir. Mumun zirvesi, eşiğe ulaşıldığını doğrular; fakat işlemin gerçekleştiği dakikayı belirlemez. B varyantı bu zirveye tepki vermez: aralığın tamamlanmasını bekler. Seviyenin üzerindeki ilk kapanış 11:00–12:00 mumundan gelir; dolayısıyla karar ancak 12:00'den sonra kullanılabilir hale gelir. Modelde sonraki açılış Bid değeri 1,10528'dir. Kapanış henüz bilinmezken, 11:00'de gerçekleşme için bu değer kullanılamaz.

C varyantı, 11:00–12:00 içinde 1,10530 eşiğine ulaşır. Dolayısıyla seviyenin daha fazla aşılmasını gerektirmesine rağmen burada B'den erkendir. D varyantı iki tamamlanmış mum gerektirir ve 13:00'ten sonra kullanılabilir olur; sonraki açılışın referans fiyatı 1,10575'tir. Zaman teyidi ile mesafe teyidi arasında evrensel bir sıralama yoktur. C'nin marjını veya fiyat yolunu değiştirmek, bunların sırasını tersine çevirebilir.

Örnekte koruyucu seviyeler, referans giriş Bid değerine sabitlenmiştir; gerçekleşen Ask fiyatıyla birlikte otomatik olarak hareket etmezler. Bu nedenle seviyeler A için 1,10440, B için 1,10468, C için 1,10470 ve D için 1,10515'tir. A'nın 1,10700 hedefine 15:00–16:00 içinde ulaşılır. Diğer pozisyonlar daha erken, 13:00–14:00 sırasında sona erer. Örnek gerçekleşme sapmaları ve komisyon, +20/−6 değerlerini +18,3/−7,7 pip haline getirir. Gerçek kotasyon taraflarına dayalı bir hesap dökümü, spread'i ikinci kez düşmez.

Bu, A varyantına yönelik bir öneri değildir. Bilinçli olarak varsayılmış tek bir yol, mekanizmayı gösterir: mesafeler referans fiyatından ölçülürse daha geç bir referans fiyatı tüm seviyeler kümesini kaydırır. Önceki seviyeden ölçülen stop, gerçekleşen fiyattan ölçülen stop ve güncel aralıktan ölçülen stop üç farklı yapıdır. Karşılaştırmalar doğru sürümü kullanmalı ve elverişsiz görünen yollarda da aynı sürümü korumalıdır.

Ters yol: daha geç tanımlar pozisyon açmaz

İkinci dizi de gerçek piyasa kotasyonları kullanılmadan, yalnızca açıklama amacıyla varsayılmıştır. EUR/USD, saatlik Bid mumları, 1,10500 seviyesi, C'nin 3 pip marjı, 20 pip referans hedefi ve 6 pip koruyucu seviye korunur. C =1,7 pip maliyet ve gerçekleşme modeli ilk hesaplamayla aynıdır. Eşiğe kesintisiz varış ve rollover olmaması varsayılır.

A ilk mumda eşiğe ulaşır; koruyucu Bid 1,10440 ve hedef 1,10700 ile açılır. İlk mumun dip değeri 1,10466 koruyucu seviyenin üzerindedir; dolayısıyla uç değerlerinin sırası bu sonucu değiştirmez. İkinci mumda 1,10412 dip değeri koruyucu seviyeye ulaşırken zirve hedeften çok uzaktadır. Referans sonuç −6 pip; C'nin tamamından sonra net sonuç −7,7'dir.

Her iki kapanış da seviyenin altında olduğu için B'nin sinyali yoktur. En yüksek Bid 1,10508, 1,10530'a ulaşmadığı için C'nin sinyali yoktur. D için seviyenin üzerinde ne ilk ne ikinci kapanış vardır. Bu üç varyanta “önlenmiş kayıp” üzerinden kâr yazmayız. Kayıtlarında işlem yoktur. Kaçırılan hareketleri, yeniden giriş maliyetlerini ve tüm yolların sıklığını karşılaştırmayı ancak eksiksiz olay kümesi mümkün kılar.

İki gösterim, teyidin yararları ile maliyetleri arasındaki ödünleşimi gösterir. Daha sıkı koşul kısa süreli bir aşılmayı reddedebilir; ancak hareketi kaçırabilir veya daha elverişsiz fiyat da elde edebilir. Her yolda daha kötü bir fiyattan girmesi gerekmez: beklerken fiyat, gerekli koşulu ihlal etmeden geri çekilebilir. Denge, “teyit” sözcüğünden çıkarılmaz; belirli bir tanımın sonuçlarından ölçülür.

Mum içindeki bilinmeyen olay sırası nasıl ele alınır?

Ana dizide yalnızca 11:00–12:00 mumunun dip değerini 1,10462 olarak değiştirin; diğer her şeyi aynı bırakın. C bu mumda 1,10530 eşiğine ulaşır ve 1,10470 koruyucu seviyesine sahiptir. OHLC, dip değerin girişten önce mi sonra mı gerçekleştiğini söylemez. Açılış → dip → zirve → kapanış yolu, düşük Bid sonrasında girişe ve mum boyunca pozisyonun korunmasına izin verir. Açılış → zirve → dip → kapanış yolu ise daha erken girişe ve o saat içinde koruyucu seviyede kapanışa izin verir.

Bu iki yolun OHLC değerleri aynıdır. “Dip, zirveden önce geldi” bilgisinin bilinmesi bile her eşik geçişini her zaman belirlemez; çünkü fiyat eşiği tekrar tekrar aşabilir. Bu nedenle iki uç değerin sırası, kronolojik verinin yerine geçmez. Gösterilen iki basit yolda C'nin nihai sonucu −7,7 olarak kalır; ancak kapanış zamanı farklıdır. Yeniden girişe izin verilseydi işlem sayısı ve tüm epizodun sonucu da değişebilirdi.

Veriler daha yüksek çözünürlükte tamamlanabilir, açıkça elverişli ve olumsuz senaryolar çalıştırılabilir veya sonuç, olası çözümler aralığı olarak işaretlenebilir. Daha yüksek çözünürlüklü veri de denetlenmelidir: küçük bir mum hâlâ birbiriyle yarışan olaylar içeriyorsa sorunu çözmemiştir. Belirsiz gözlemleri çıkarmak örneklemi değiştirir; rapor bunların sayısını ve olası etkisini göstermelidir. Sonucu gördükten sonra uygun bir yol seçmek, değerlendirmeyi zayıflatır.

Boşluk, tüm tanımlar arasındaki farkları ortadan kaldırmaz

Ayrı bir örnek epizodu ele alın: son Bid 1,10480, aradan sonraki ilk Bid 1,10620 ve model spread'i değişmeden 0,8 pip. Sıçrama 14 pip'tir. A'nın 1,10500 ve C'nin 1,10530 eşikleri atlanmıştır. Tanımları ve emir türleri boşluk üzerinden etkinleşmeye izin veriyorsa ikisi de ilk kullanılabilir referans Bid 1,10620'yi ve herhangi bir gerçekleşme sapmasından önce Ask 1,10628'i elde edebilir. Bu, belirli bir hizmet sağlayıcısında gerçekleşme garantisi vermez.

Eski koruyucu seviyeler A1,10440 ve C1,10470 korunursa yeni referanstan Bid–Bid mesafeleri 6 değil, sırasıyla 18 ve 15 pip olur. Ask'tan mesafe spread kadar daha büyüktür; parasal sonuç da çıkışın gerçekleşmesine bağlıdır. Sistem seviyeleri gerçekleşen giriş fiyatıyla birlikte taşıyorsa bu farklı bir kuraldır ve bu hesaplamalarda kullanılan kotasyon tarafını belirtmelidir.

B hâlâ mumun tamamlanmasını, D ise iki tamamlanmış aralığı bekler. Boşluktan sonraki ilk fiyat, bu koşulları tek başına sağlamaz veya fiyatlarını A/C ile eşitlemez. Ayrıca bir sistem, seviyeden izin verilen en büyük uzaklık aşıldığında yeni girişi yasaklayabilir. Bu durumda işlemin gerçekleşmemesi, sonradan eklenecek eksik bir işlem değil, kuralın geçerli bir sonucudur. Uygunluğu strateji tanımı belirler; emir ve altyapı ayrıntıları 12. bölüme aittir.

Marj, zaman ve epizodun sıfırlanması parametrelerdir

ATR tabanlı marj, karardan önce kullanılabilir olan verileri gerektirir. Örnekte ATR =12 pip, gösterilen altı mumdan hesaplanmış bir değer değil, varsayılan model girdisidir. Gerçek bir tanım dönemi, formülü ve yalnızca tamamlanmış aralıkların kullanılıp kullanılmadığını belirtir. Eşiğin güncel mumun değişen ATR değerinden yeniden hesaplanması, o mum sırasında eşiği hareket ettirebilir. Bu, ancak tanımı ve kronolojik verileri yeniden üretmeye izin veriyorsa kabul edilebilir bir varyanttır.

Bir seviyenin aynı tarafında art arda iki kapanış ile o tarafta kesintisiz otuz dakika kalmak farklı koşullardır. İlki, kapanışlar arasında geri dönüşü dışlamaz. İkincisi tüm dönem hakkında bilgi ve veri kesintisinin saati durduracağına mı, koşulu sıfırlayacağına mı yoksa epizodu geçersiz kılacağına mı ilişkin karar gerektirir. Mum saymak; hafta sonlarına, eksik aralıklara veya farklı sunucu zaman ızgaralarına karşı otomatik dayanıklılık sağlamaz.

Son olarak sıfırlamayı tanımlayın: koruyucu çıkıştan sonra yeniden girişe izin verilip verilmediği, aynı seansta başka bir aşılmanın yeni sinyal sayılıp sayılmadığı, kaç denemeye izin verildiği ve epizodun ne zaman sona erdiği. Sıfırlama tanımı olmadan “bir kırılma, bir işlem” ve “bir kırılma, üç deneme” özetleri aynı kuralı değerlendiriyor gibi görünebilir. Aynı kural değildirler. Kayıtlar epizodu ve tanım sürümünü belirtmelidir.

Kapanış, marj ve zaman birleştirilebilir. Bu, parametrelerinin ve reddedilen seçeneklerinin sayılması gereken başka bir hipotez oluşturur. Tek veri kümesi üzerinde çok sayıda bileşim incelemek, seçilen sonucun yorumunu zayıflatır; fakat tamamen rastlantısal olduğunu kanıtlamaz. Algoritmik veya açık bir tanım, karşılaştırmayı mümkün kılar; 8.9 ise kural seçiminden sonra ve seçim verileri dışında değerlendirmeyi ele alır. ^[2][3]

3. “Sahte kırılma” neden bir kural değildir?

İfade genellikle şu biçimdedir: fiyat bir seviyeyi aşıp altına geri döndü, dolayısıyla kırılma sahteydi. Cümle dilbilgisel olarak doğrudur ama operasyonel açıdan boştur; çünkü onu destekleyen bilgi, yani fiyatın geri dönüşü, karar verildikten sonra gelir. O noktada konulan bir etiket, girişten önce kontrol edilebilecek koşulu anlatmaz. Bir sonucu anlatır.

Bu, terminolojiden fazlasıdır. Bu etikete dayalı kural “gerçek kırılmalara girer, sahteleri atlarım” der ve uygulanamaz; çünkü karar anında iki sınıf özdeş görünür. Yine de geleceğin zaten bilindiği tarihsel veriler üzerinde test edilirse, o sırada kullanılamayan bilginin açıkça kullanılması söz konusu olur: sinyaller sonradan gerçekleşen bir olaya göre sınıflandırılır. Böyle bir test, değersiz olan mükemmel sonuçlar üretebilir.

Etiketi koşula dönüştüren nedir?

Dönüşüm mümkündür ve tek şey gerektirir: açık pozisyonu tam olarak neyin geçersiz kılacağını önceden belirtmek. Geçersizleşme, hedef ve koruyucu çıkışın yanındaki üçüncü çıkıştır. Giriş fiyatından uzaklığa değil, kuralın temel hipoteziyle çelişen bir olaya dayandığı için onlardan farklıdır. Böyle bir koşulun alabileceği ilk biçim doğrudan fiyatla ilgilidir.

Fiyat koşulu. Fiyat aşılma öncesindeki bölgeye dönerse, örneğin sonraki bir aralık yeniden seviyenin altında kapanırsa pozisyon kapatılır. Tanım, kaç aralığın gözlendiğini belirtmelidir; aksi takdirde koşul süresiz uygulanır ve hedefle çatışmaya başlar.

Zaman koşulu. Fiyat, belirli sayıda aralık içinde kırılma yönünde belirli mesafeyi katetmemişse pozisyon kapatılır. Bu varyant seviyenin kendisine dayanmaz ve seviyeler toleransla belirlendiğinde daha kullanışlı olabilir.

Yapısal koşul. Belirlenmiş bir listedeki olay saptandığında pozisyon kapatılır; örneğin oynaklığın aşılma öncesi seviyesine dönmesi, karşıt seviyenin aşılması veya belirli bir işlem düzeninin ortaya çıkması. Bu varyant belirsizliğe en açıktır ve giriş koşuluyla aynı tanım disiplinini gerektirir.

Üç biçimin ortak bir özelliği vardır: pozisyonu kapatacak olayın girişten önce kesin olarak bilinmesi anlamında, girişten önce denetlenebilirler. “Sahte kırılma” etiketi bu özelliğe sahip değildir ve hiçbir sayıda sıfat bunu sağlayamaz.

Karşıt giriş, aynı kuralın ters çevrilmesi değil, ayrı bir kuraldır

Fiyatın seviyenin altına dönüşünden yararlanan bir kural, kırılma kuralının filtresi olarak değil, başlı başına bir kural olarak tanımlanırsa tamamen uygulanabilirdir. Koşulu şudur: fiyat bir seviyeyi aştı ve belirli bir tanım uyarınca yeniden altına döndü; bu nedenle dönüş yönünde pozisyon alınır. Karar anında koşul denetlenebilir; çünkü dönüş zaten gerçekleşmiştir ve geleceğe ait bilgi kullanılmaz.

Seviyenin altına dönüş, tüm koşulu kendi girişinden önce biliniyorsa ayrı bir karşıt yön kuralını tetikleyebilir. Başarısız bir aşılmanın ardından dönüş hipotezi olarak tanımlanabilir; ancak adı dağılımını belirlemez. Hedef, koruyucu seviye, zaman ve maliyetler için ayrı tanımlar ve testler gerekir. 6. bölüm, belirli bir yapının asimetrisini ayrıntılandırır.

Aynı kuralın, dönüş için de kendi tanımına ihtiyacı vardır. Böylece 2. bölümdeki dört varyantın tümü bu kez dönüş olayına uygulanır. Dönüş; seviyeye yukarıdan temas mı, altında kapanış mı, bir marj kadar düşüş mü yoksa iki aralık boyunca altında kalmak mı demektir? Dört yanıt, dört farklı sinyal kümesi ve aynı sorun.

Sahte kırılmaları geriye dönük saymak

Bir özet, “geçen yıl bu araçtaki kırılmaların yüzde altmışı sahteydi” diyebilir. Böyle bir sayı, çoğu zaman ikisi de sunulmayan iki tanım gerektirir: kırılmanın tanımı ve başarısızlığının tanımı. İlki olmadan payda bilinmez; 2. bölüm, aynı verilerden dört varyantın dört farklı olay sayısı ürettiğini gösterir. İkincisi olmadan pay bilinmez; çünkü “sahte”, bir aralık içinde dönüş, daha sonraki herhangi bir zamanda dönüş veya amaçlanan hedefe ulaşamama anlamına gelebilir.

Veriler incelendikten sonra seçilen tanımlar da seçilen örneklemde ölçüm üretir; ancak seçim, yorumu etkiler. Dört kırılma tanımı ve üç başarısızlık tanımı, on iki olası yüzde oluşturur. Karşılaştırma sayısı ve yayımlanan varyantın seçimi açıklanmalıdır. ^[2] Tanımlar, örneklem, tarihler ve araç olmadan, yüzdenin ait olduğu anakütle değerlendirilemez.

Başkalarının materyallerini okurken pratik sonuç açıktır. Sahte kırılma yüzdesiyle karşılaştığınızda önce hangi kırılma tanımının, hangi başarısızlık tanımının kullanıldığını ve kaç varyantın incelendiğini sorun. Yanıtlardan biri bile yoksa değerlendirme orada durur. 8.2 makalesi, başka birinin sonucunu değerlendirmek için soruları toplar; 8.9 makalesi ise test sürecinin kendisiyle ilgili sorular ekler: veri kaynağı, kotasyon tarafı, çözünürlük, mum içi olay sıralaması kuralı ve eksik veri işlemleri.

4. Sonuç dağılımının şekli nereden gelir?

Her trend kuralına düşük kazanma oranı ve büyük kazançlar, her dönüş kuralına da karşıt profil atfedilemez. Belirli çıkışlar, öngörülebilirliğin olmadığı bir modelde bile bu profilleri yaratabilir. Aşağıdaki hesaplama, sabit bariyer geometrisinden iki yapı türetir; aile adlarının bu bariyerleri belirlediğini ortaya koymaz.

Hiçbir öngörülebilirliği olmayan bir model

Mümkün olan en basit tanımı varsayın: fiyat, önceki tüm adımlardan bağımsız olarak eşit büyüklükte adımlarla ve yukarı ya da aşağı eşit olasılıkla hareket eder. Bu süreçte ne trend ne ortalamaya dönüş vardır; herhangi bir kuralın yararlanabileceği bir unsur içermez. Herhangi bir zamanda açılan ve iki seviyeden birine ilk ulaşıldığında kapatılan pozisyonun, yani W uzaklıktaki hedef veya L uzaklıktaki koruyucu çıkışın, kâr olasılığı klasik kumarbazın iflası formülüyle verilir:

p = L / (W + L)

Bu bölümün okurları aynı formülü başka bir adla zaten biliyor. Beklenen değerin tam sıfır olduğu maliyetsiz başabaş kazanma oranı, p* = L / (W + L), 8.2 makalesinde yer alır. Aynı sayıdır. Öngörülebilirlik bulunmayan bir süreçte, kuralın gerçekleşen kazanma oranı başabaş oranına tam eşittir; yalnızca kazanma oranının kural hakkında hiçbir şey söylememesinin nedeni tam da budur.

Bu hesaplamada avantajın yeri

İki sabit bariyerli simetrik yürüyüş modelinde, maliyetsiz kazanma oranı p₀ = L/(W+L)'dir. Modellenen herhangi bir p ve aynı geometri için E = (p−p₀)(W+L). Sabit maliyetten sonra eşik p* = (L+C)/(W+L) olur ve net E = (p−p*)(W+L). İşareti, eşik üzerindeki marj belirler; değeri aynı birimde W+L ile çarpılmalıdır. Dala bağlı maliyetlerde uygun koşullu eşiği kullanın: 8.2.

E = (p − p₀) × (W + L)

Doğrulama tek satırdır: E = p × W − (1 − p) × L; p = p₀ = L / (W + L) yerine konulduğunda sıfır elde edilir. Dolayısıyla beklenen değer, p'nin p₀'dan sapmasının doğrusal fonksiyonudur; katsayısı türevi olan W + L'ye eşittir.

Bu nedenle W ve L birlikte verilmedikçe kazanma oranı bilgi sağlamaz. %70 kazanma oranı, kazanç/kayıp oranı 1,00 olduğunda mükemmel, 0,33 olduğunda ise negatiftir. İki kuralı yalnızca isabet yüzdesiyle karşılaştırmak, paydaları farklı ve bilinmeyen sayıları karşılaştırmaktır.

Sabit W, L ve C içeren iki noktalı modelde E'nin p'ye göre türevi W+L'dir. W =3 R ve L =1 R iken p'nin bir yüzde puanı E'yi 0,040 R değiştirir; W =0,71 R ve L =1 R iken değişim 0,0171 R'dir. 4/1,71 =2,3392 oranı, bu duyarlılık farkını anlatır. Ne iş yükünü, ne kuralı iyileştirmenin kolaylığını, ne de işlem biriktirmek için gereken süreyi ölçer.

Kazanma oranını değiştirmek için ne kadar öngörülebilirlik gerekir?

E = (p − p₀) × (W + L) özdeşliği, örneklem büyüklüğüne karar vermeden önce sorulmaya değer bir soruyu akla getirir: öngörülebilirlik olmayan modelden ne büyüklükte sapma, kazanma oranında birkaç yüzde puanlık değişime karşılık gelir? Yukarı ve aşağı adımların olasılıklarını eşit olmaktan çıkararak model en basit biçimde genişletilebilir.

Bu modelin söylemedikleri

Simetrik yürüyüş modeli, hiçbir öngörülebilirlik olmadığında kazanma oranını gösterir; öngörülebilirliğin bulunup bulunmadığı hakkında hiçbir şey söylemez. Piyasa hakkında bir iddia değildir ve öyle okunmamalıdır. Görevi bir kıyas ölçütü oluşturmaktır. Kazanç/kayıp oranı üç olan bir kural için %25 kazanma oranı ne iyi ne kötüdür: verilerde yararlanılacak hiçbir şey olmadığında tam olarak beklenmesi gereken değerdir. Aynı geometride %30 kazanma oranı, bu ölçütten beş yüzde puan farklı olduğu için bilgi taşır.

Model maliyetleri de dışarıda bırakır. Hesaplamaya yalnızca bunların kıyas ölçütünü C / (W + L) kadar, yani C =1,0 pip ve 40 pip toplamında 2,5 yüzde puan yukarı kaydırdığını göstermek için eklenmişlerdir. Zaman veya geçersizleşme koşulu devreye girdiği için pozisyonun iki bariyerin hiçbirinde kapanmaması olasılığı da yok sayılır. Bu durumda dağılımın üç kapanış kategorisi vardır; zamana bağlı çıkışlar çok sayıda farklı sonuç üretebilir ve p = L / (W + L) artık geçerli olmaz.

Son olarak, gerçek fiyat dizilerinde görülen ve yürüyüşün tek başına yeniden üretmediği bir olguyu dışarıda bırakır: büyük değişimlerin zaman içinde kümelenmesi. Oynaklık sabit değildir; bu yüzden pip cinsinden ölçülen W ve L, farklı dönemlerde oynaklık birimleriyle farklı uzaklıkları temsil eder. Bu, ATR tabanlı marjların yaygınlığını açıklar; bunlardan 2. bölümde söz edilir.

Anlık fiyatı izleyen bir çıkışın sabit pozitif W değeri yoktur; dolayısıyla iki sabit bariyere ilk ulaşma formülleri doğrudan uygulanmaz. Kazanan işlem oranı ve ortalama kazanç, eksiksiz bir yol modelinden türetilmeli veya kayıtlardan hesaplanmalıdır. İz süren çıkışta keyfî bir değişiklik için p'nin evrensel bir değişim yönü yoktur.

5. İki strateji, bir beklenen değer

Önceki bölüm, belirli bir ilk ulaşma modelinde geometrinin rolünü gösterdi. Şimdi bağımsız olarak tanımlanmış iki, iki noktalı dağılımı karşılaştırıyoruz. Benzer E; benzer varyans veya değerlendirme için benzer bilgi gereksinimi demek değildir. Yalnızca kazanma oranı, karşılaştırma için yetersizdir.

Hesaplamada R katları, yani koruyucu çıkış mesafesinin katları kullanılır. 8.2 makalesi bu birimi tanımlar. Burada −1 R'nin, kuralda belirlenen koruyucu çıkışa eşit kayıp; +3 R'nin ise üç kat büyük kazanç anlamına geldiğini bilmek yeterlidir. Buradaki avantajı, pip mesafeleri tamamen farklı iki kuralı karşılaştırmaya olanak vermesidir.

Aynı iki kuralı tanımlayan dokuz sayı

Bu bölümün sonuçlarını bir araya toplamak, hesaplamalar tek tek okunurken kolayca gözden kaçanı ortaya çıkarır: iki kuralı tanımlayan dokuz nicelikten biri pratikte eşitken diğer sekizi bir büyüklük mertebesine kadar farklıdır. Tüm sayılar bu bölümün hesaplamalarından gelir ve başlangıçta varsayılan örnek değerlerle ilgilidir.

E satırı, modellenen brüt ortalamaların benzer olduğunu gösterir. Diğer satırlar sonuçların sıklığını ve ölçeğini, yayılımı ve koşullu hassasiyeti anlatır. Kuralı değerlendirmek için bu bilgi de gerekir. Hiçbir tek sayı; net sonuçlar, belirsizlik, maruz kalma ve uygulanabilirliğin birlikte karşılaştırılmasının yerine geçmez.

Altıncı satır, diğer nicelikler sabitken E'nin p'deki bir yüzde puanına duyarlılığını anlatır. Sekizinci satır, belirlenen modelde SE ≤ E/2 için gereken bağımsız gözlem sayısını anlatır. Duyarlılık ve varyans, çalışma saatlerini veya sinyallerin geliş hızını belirlemez. Örneklemin birikme süresini ayrıca hesaplamak için bunların sıklığı ve pozisyon doluluk kuralları gerekir.

Aynı farkı kayıp serileri üzerinden görmek

Tek işlemin yayılımı, güven aralığından çok daha önce görülen bir şeye yansır: negatif sonuç serilerinin uzunluğu. Hesap basittir ve fark çok büyük olduğundan iki kural için ayrı ayrı yapılmaya değerdir.

Sonuç bağımlılığı, belirli kural için incelenmelidir. Kayıpların kümelenmesi belirsizliği artırabilir, negatif bağımlılık azaltabilir; ailenin adı iki yönü de belirlemez. Genel olarak ortalamanın varyansı, varyanslar toplamıyla kovaryanslar toplamının iki katını içerir ve N²'ye bölünür. 8.2, basit bir küme örneği ve pozitif kovaryansın sonuçlarını verir; 8.9 ise test yöntemlerini açıklar.

Karşılaştırmanın üçüncü boyutu: örneklemin birikmesi

Şimdiye kadar iki kural işlem bazında karşılaştırıldı. Pratikte kayıtların birikme hızı bakımından da farklıdırlar. Bu, tek tek pozisyonların tutulma süresine ve giriş koşulunun gerçekleşme sıklığına bağlıdır; 4. bölümdeki model yalnızca ilk bileşeni anlatır.

Bir pip'lik adımlara sahip ayrı bir simetrik modelde W =8, L =24 bariyerleri 192 adım, W =30, L =10 ise 300 adım verir. 1,5625 oranı, tablodaki T ve M'yi değil, bu geometrileri karşılaştırır: M'nin W/L oranı 8/24 değil, 0,71'dir. Adıma takvim süresi atanmaz.

Giriş sıklığı farklı türden bir niceliktir. Giriş koşulundaki eşiğe bağlıdır: referans noktasından ne büyüklükte sapma sinyal sayılır veya ne büyüklükte hareket devam sayılır? Bu eşikler serbest tasarım parametreleridir. Dolayısıyla yüksek eşikli dönüş kuralı, düşük eşikli devam kuralından daha seyrek sinyal verir; tersi de geçerlidir. Model bunların hiçbirini çözmez ve bu bölümdeki hiçbir sayı, zaman birimi başına sinyal sayısını vermez.

T ve M, brüt SE ≤ E/2 için sırasıyla 336 ve 64 gözlem gerektirir. Bu fark, başka geometrilere ait 300/192 adım karşılaştırmasıyla çarpılamaz. Örneklem birikme süresini karşılaştırmak için ortak fiyat süreci, sinyal zamanları, eşzamanlı pozisyon kısıtları ve giriş/çıkış kuralları gerekir.

Uygun bağımsız işlemlerin geliş hızları eşitse, gereken örneklemin daha büyük olması birikimin daha uzun sürmesi demektir. Bu, her aile için değil, T ve M için koşullu sonuçtur. Gelişler ve maruz kalma süresi ayrı veri gerektirir; 8.5 vadenin etkilerini ayrıntılandırır.

Daha büyük örneklem gereksinimi daha kötü ortalamayı ortaya koymaz; daha küçük örneklem de tahminin istikrarını garanti etmez. Bu sonuçlar belirli dağılımlar ve bağımsızlık varsayımlarıyla ilgilidir. Şimdi, her dönüş kuralına atfetmeden, sık küçük kazançlar ve seyrek daha büyük kayıp içeren bir modeli inceliyoruz.

6. Ortalamaya dönüş ve geçersizleşme koşulu olmadan asimetri

Ortalamaya dönüş kuralı koruyucu seviye, zaman sınırı veya modelin geçersizleşme koşulunu içerebilir. Uzaklık arttıkça dönüş olasılığının mutlaka artacağını varsayması gerekmez; hipotez, otoregresif modelde koşullu dönüşle ilgili olabilir. Sorunlar, “nasıl olsa döner” diye nihai çıkış koşulu olmadan tutulan sürümde ortaya çıkar. Aşağıdaki analiz tüm ailenin tanımıyla değil, bu sürümle ilgilidir.

Çıkışsız bir kural neden neredeyse her zaman kazanıyor gibi görünür?

Şimdi 4. bölümdeki yürüyüşe dönüp alt bariyeri kaldırın. W uzaklıkta hedefi olan, koruyucu seviyesi bulunmayan bir kural kalır. Sınırsız simetrik rastgele yürüyüşte bu pozisyonun hedefine ulaşma olasılığı bire eşittir: süreç tekrarlayıcıdır ve sonunda her değeri ziyaret eder. Kaybedemeyen bir kural gibi görünür.

İlk itiraz, hedefe kadar beklenen sürenin sonsuz olmasıdır. İki bariyerle sonlu olan W × L, bariyerlerden biri kaldırıldığında ıraksar. Bu nedenle kuralın vadesi yoktur; vadesiz tutulan pozisyon da bir pozisyondan çok bir durumdur.

Aynı modelin ikinci özelliği, hedef öncesindeki olumsuz sapmaya hiçbir sınır bulunmamasıdır. Sürecin altına “düşmeyeceği” bir büyüklük yoktur; çünkü alt bariyerin yokluğu tam olarak böyle bir büyüklüğün tanımlanmaması demektir.

Rahatsız edici sonucu açıkça söylemek gerekir: bire yakın kazanma olasılığı, sınırsız zaman ve aradaki sınırsız olumsuz sapma karşılığında satın alınmıştır. Pratikte pozisyonu yine bir şey kapatır: günün bitmesi, vazgeçme kararı, teminat gereklilikleri veya sabrın tükenmesi. Bu “şey”, eksik geçersizleşme koşuludur. Belirtilmediği için hesaplanamaz veya tekrarlanamaz ve büyüklüğü her seferinde değişir.

Bu asimetrinin anlamı ve anlamına gelmedikleri

Düzenli küçük kazançlar ve seyrek, çok daha büyük kayıptan oluşan bu profil bazen oynaklık satışıyla karşılaştırılır; bu karşılaştırma getiri şekline uyabilir. Ancak karşılaştırmanın dışında kalan üç husus da belirtilmelidir.

Her dönüş kuralında küçük kazançlar ve seyrek büyük kayıplar yoktur. İdeal iki sabit bariyerli modelde sonuçlar iki noktalıdır. Gerçek gerçekleşmede belirlenen koruyucu seviye fiyatı garanti etmez; zamana bağlı veya değişken çıkış ise çok sayıda sonuç üretebilir. Profil, belirli yapı için tanımlanmalıdır.

İkinci olarak, soyut süreçte bariyer bulunmamasını belirli araçtaki kayıplardan ve hesap bakiyesi kurallarından ayırın. Sınırsız simetrik yürüyüşte hedef öncesindeki en büyük olumsuz sapmanın önceden belirlenmiş sonlu sınırı yoktur. Gerçek pozisyonda kısıtlar sözleşmeye, yöne ve hesap koşullarına bağlıdır; teminat nedeniyle kapatma da kendi başına fiyatı garanti etmez. Bu metin, yalnızca teminat mekanizmasından kayıp sınırı türetmez.

Üçüncü olarak, oynaklık satışı benzetmesi mekanizmayla değil, getiri şekliyle ilgilidir. Opsiyon oynaklığı açıkça fiyatlar ve satıcısı bunu üstlenmek için bilinen bir prim alır. Dönüş kuralı prim almaz; “geliri”, büyüklükleri hedef seçimine bağlı küçük kazançların toplamıdır. İkisini aynı ekonomik olgu saymak, kuralın aynı riski taşıması karşılığında ödeme aldığının gösterilmesini gerektirir. Bu makale bunu ne gösterir ne de varsayar. 7. bölüm oynaklığın fiyatlanmasını ayrıca ele alır.

Asimetriyi sınırlamanın üç yolu ve maliyetleri

Asimetri sınırlanabilir ve kapanış kuralı belirlenebilir hale getirilebilir; her yöntem farklı maliyet getirir. Bunu nicelleştirmek yararlıdır; çünkü dönüş kurallarında koruyucu çıkış tartışmaları, konu aritmetik olmasına rağmen genellikle bunların “değip değmediğini” sorar.

Belirli uzaklıkta koruyucu çıkış. Şimdi 4. bölümdeki model, kazanma oranına etkiyi doğrudan gösterir. Hedef 8,0 pip ve koruyucu çıkış L iken kazanma oranı L / (8 + L)'dir: L =8 pip için %50,0; L =16 için %66,7; L =24 için %75,0; L =40 için %83,3; L =80 için %90,9. Her sürümde brüt beklenen değer sıfır, 1,0 pip maliyetten sonra ise −1,00 pip olarak kalır. Bu ideal modelde yalnızca bariyer koymak pozitif E yaratmaz. Gerçek kuralda çıkışı değiştirmek ortalamayı ve tüm dağılımı değiştirebilir; koruyucu seviye azami kaybı garanti etmez. Mesafe seçimi, kuralın ne sıklıkla ve ne kadar kaybedeceğini seçer.

Zaman sınırından sonra çıkış. Belirli sayıda aralıktan sonra kapatma, kaybın büyüklüğünü belirlemez; fakat vadesini belirler. Çıkışsız sürümde sonsuz olan beklenen tutma süresini yeniden sonlu hale getirir. Bedeli, sonuçların artık iki noktalı olmamasıdır: ne hedefte ne koruyucu seviyede kapanan ve sonuçları aradaki aralığa yayılan üçüncü kategori ortaya çıkar. İki sabit sonuç için formüller artık doğrudan uygulanmaz. Oranlar ile pozitif, negatif ve sıfır koşullu ortalamaları kullanan ortalama formülü, nicelikler kayıtlardan hesaplandığında hâlâ çalışır. Bu kusur değil, tanım ve kayıt gereksinimidir; 8.1 makalesi bunu açıklar.

Modelin geçersizleşme koşulu. İşleme izin veren koşul ortadan kalktığında çıkış tanımlanabilir; örneğin referans noktasının tahmin edilen hareket hızı sabit eşiği aştığında. Hareketli ortalama, tanımı gereği değişir; yalnızca fiyata doğru hareket etmesi, dönüş hipotezini çürütmez. Olayı ve eşiği belirli modele bağlayın, karardan önce belirleyin ve sistemin parçası olarak değerlendirin.

Üç yöntemin hiçbiri doğası gereği daha iyi değildir ve kolayca unutulan bir koşulla üçü birlikte kullanılabilir: üç çıkışı olan kural, bunlar aynı aralık içinde gerçekleşirse hangisinin öncelikli olduğunu belirlemelidir. Bu olmadan iki okur aynı işlem için farklı sonuçlar hesaplayabilir. OHLC testi de aynı sıralama sorunuyla karşılaşır; bu sorun 2. bölümde açıklanmıştır.

7. Trend takibi: varsayım, çıkış ve kanıtların sınırları

Devam hipotezi, belirli vadede önceki ve sonraki hareket arasındaki ilişkiyle ilgilidir. Sabit hedef, iz süren çıkış veya zamana bağlı çıkışla uygulanabilir. Sabit hedef olmadığında pozitif sonuçların ölçeği değişebilir; aşağıdaki örnek varsayılan çarpıklığın etkilerini gösterir. Her trend kuralının bu dağılıma sahip olduğunu varsaymıyoruz.

İz süren çıkış ve aritmetiğe etkisi

Bir hareketi izleyen kuralın sabit hedefi olabilir; bu, hareketin sonraki kısmına katılımı keser ve kendi dağılımını yaratır. İz süren çıkış sürümü daha uzun tutmaya izin verir; ancak seviyeyi taşımak için eksiksiz tanım gerektirir. Kazanç büyüklüğü değişir; kaybın da önceden belirlenmiş, garantili gerçekleşme fiyatı yoktur.

Hesaplanabilecekler üzerindeki sonuçlar ilk bakışta göründüğünden daha ciddidir. 4. bölümdeki formüller, sabit uzaklıkta iki seviye varsaymıştı; burada bunlardan biri ortadan kalkmıştır. Başabaş oranı p₀ = L / (W + L), ancak W yerine kaydedilmiş ortalama konulduktan sonra hesaplanabilir. Bu ortalama da belirsizdir; dağılımının bir tarafında uzun kuyruk bulunduğu için olağandan daha belirsizdir.

Pratik sonucu açıkça belirtmek gerekir: devam ailesinde büyük kazanç içermeyen bir dizi, tıpkı çalışmayı bırakmış kural gibi görünür. Bunları ayırmanın zorluğu yapısaldır; uygulayıcının kişilik özelliğine bağlı değildir. Belirleyici bilgi, henüz bulunmayan birkaç gözlemdedir. Bu nedenle vazgeçme ölçütü, her iki yöndeki hatalar kabul edilerek önceden belirlenmelidir; 8.9 makalesi bunun nasıl oluşturulacağını açıklar. Kayıp serilerine psikolojik tepkiler, 10. bölümün konusudur.

Devam hipotezini ne geçersiz kılar?

Bu ailede geçersizleşme koşulunu belirlemek en zor olabilir; çünkü hipotez fiyat seviyesiyle değil, istatistiksel bağımlılıkla ilgilidir. Uygulamada görülen tanımlar, dayandıkları unsur bakımından farklıdır.

İlki fiyatla ilgilidir: belirli eşiği aşan karşıt hareket pozisyonu geçersiz kılar. Bu en basit tanımdır ve standart koruyucu çıkışa en yakın olandır. Farkı, eşiğin girişten uzaklıktan değil, hareket ölçüsünden gelmesidir.

İkincisi, hipotezi ifade eden ölçüye dayanır: giriş koşulu artık sağlanmıyorsa pozisyon kapanır. Bu mantıksal olarak tutarlıdır; ancak elverişsiz bir özelliği vardır. Kesişmeye dayalı girişler bu durumda sık çıkışlar ve neredeyse hemen yenilenen sinyaller üretir; dolayısıyla işlem sayısıyla çarpılan maliyetler uygulanabilirliği belirleyebilir. 8.3 makalesi bu tür bir hesaplama yapar.

Üçüncüsü zamanla ilgilidir: belirli sayıda aralık içinde belirli mesafenin kat edilmemesi pozisyonu sona erdirir. Bu sürüm yön hakkında hiçbir şey varsaymaz ve hipoteze en yakın olabilir; çünkü bağımlılığın kaybolması, karşıt hareketten çok devamın yokluğu olarak görünür.

Bunlar arasından seçim için veri gerekir; bu makale seçim yapmaz. Daha önce gelen bir hususu çözer: bu üç tanımdan hiçbiri bulunmayan devam kuralında, uygulanmasının sona erdiği koşul eksiktir. Çürütülme koşulu olmayan hipotez ise piyasa hakkında bir hipotez değildir.

Literatür neyi belgeliyor, neyi belgelemiyor?

Zaman serisi momentumu çalışması, gelecekteki getirilerin bir aracın kendi önceki getirisine bağımlılığını ve önceki on iki aya ait sinyalle oluşturulan portföyü anlatır. 1985–2009 döneminde, para birimleri dahil farklı varlık sınıflarından 58 likit vadeli işlem ve forward sözleşmesini kapsar. ^[4] Bireysel yatırımcının kırılma işlemi için yön isabetini tahmin etmez. Para birimi momentumu çalışması, ayrı bir yatay kesit döviz stratejisiyle ilgilidir ve işlem maliyetleriyle arbitraj sınırlarını vurgular. ^[5] Bu bulgular tek bir CFD paritesinin test edilmesinin yerine geçmez.

İki bulgunun sınırları, bulgular kadar önemlidir. İkisi de borsada veya toptan piyasada işlem gören araçlarla, aylık yeniden dengelenen onlarca araçlık portföylerle ilgilidir. Hiçbiri, tek bir döviz paritesindeki tek kurala, seviye kırılmasına veya 2. bölümdeki dört tanımdan herhangi birine ilişkin iddiayı ortaya koymaz. Böyle bir sonucu bireysel işlem kuralına uygulamak, aynı mekanizmanın ve karşılaştırılabilir maliyet yapısının gösterilmesini gerektirir. Burada anılan kaynaklar bu kural için bunu ortaya koymaz; makale de varsaymaz.

Onlarca yeni çalışmayı kapsayan teknik kural kârlılığı incelemesi daha da ihtiyatlı sonuca varır: sonuçlar karışıktır. Pek çok kârlılık bulgusu, veriler incelendikten sonra kural ve parametre seçilmesinden, çoklu testleri kontrol etmedeki güçlüklerden ve bazı maliyetlerin dışarıda bırakılmasından etkilenir.^[6] Bu, 3. bölümde anlatılan aynı mekanizmanın literatürün tümüne uygulanmış halidir.

Bu nedenle makale, hiçbir strateji ailesine yüzde atamaz. “Trend takibinin kazanma oranı yaklaşık yüzde kırktır” gibi ifadeler; operasyonel kural tanımı, örneklem büyüklüğü, dönem, araç ve maliyet modeli eşlik etmedikçe veri değildir. Bu ailenin dağılım şekli hakkında veri olmadan söylenebilecek her şey, 4. bölümdeki çıkış geometrisinden türetilmiştir; metnin iddialarının sınırı budur.

Bir aile piyasa koşullarına nasıl bağlıdır?

Her aile, fiyat hareketinin belirli niteliğini varsayar ve farklı ortamda hipotezinin tanımlamadığı sinyaller üretir. Net yön bulunmayan dönemde devam kuralı, koruyucu seviyelerde kapanan girişler üretir; tek yönlü hareket sırasında dönüş kuralı ise harekete karşı girişler üretir. Bu açık bir gözlemdir ve güçlüğün kaynağı değildir.

Güçlük, ortamın niteliğinin kırılmanın başarısızlığı gibi ancak sonradan bilinmesidir. Hareket bittikten sonra söylenen “bu trend piyasasıydı” ifadesi, koşulu tanımlamaz, betimler. Bunu koşul yapmak, karardan önce kullanılabilir bilgilerden hesaplanan ölçü ve ortamın sınıflandırmasını değiştiren eşik gerektirir. İkisi birlikte, kendi parametreleri, gecikmesi ve doğruluğu olan başka bir kural oluşturur. Bu, sorunu kaldırmak yerine bir üst düzeye taşır; geçişi yapmadan önce bunun farkına varmak değerlidir.

Hareket niteliğini ölçen araçlar 5. bölüme, piyasalar arası filtreler 7. bölüme, günlük/haftalık faaliyet dağılımı ise 4. bölüme aittir. 8. bölüm açısından bir nokta önemlidir: ortam filtresi sistemin parçasıdır, girişle aynı belirsizlikten arınmışlık testine tabidir ve varyantları incelenebilecek başka bir parametredir.

8. Tek bir kurallar kümesinde iki mantık

İki aileyi birleştirmek, eksiksiz tanıma ihtiyaç duyan yeni sistem yaratır. Bu, doğası gereği hata değildir. Sorun, giriş koşulu sabit kalırken tutma veya kapatma gerekçesinin yalnızca olumsuz sonuca tepki olarak değişmesidir.

Giriş hipotezi ve kâr alma yöntemi

Devam düşüncesiyle kırılma sonrasında giriş; sabit hedef, zamana bağlı çıkış veya seviyenin altına dönüşte kapatma kullanabilir. Karardan önce belirlenip bütünüyle test edilirse her biri kabul edilebilir. Kâr alma hedefi, girişi tetikleyen aynı öngörüyü anlatmak zorunda değildir. Ancak uzun pozisyonda hedefin girişin karşı tarafında olması kâr değil, fiyat kaybı demektir; buna “dönüş” demek bunu değiştirmez.

Sonuçların bileşimi geçerli bir dağılımdır

Bileşenlerin E değerleri farklı olduğunda da genel ortalama geçerlidir. Ancak sonucu hangi bileşenin ürettiğini gizler. Kuralları, paylarını ve birleşik sonucu ayrı ayrı hesaplayın. Toplam kazanma oranı işlem paylarıyla, ortalama kazanç ise ayrıca kazanan işlem paylarıyla ağırlıklandırılmalıdır. İki W değerini doğrudan ortalamak yanlış olur. Payların değişmesi, toplu istatistiklerin anlattığı anakütleyi değiştirir.

Eşzamanlı sinyaller ve ortak çıkışlar

Her giriş tanımlıysa ortak çıkış şeması iki kuralın ayrı kimliğini ortadan kaldırmaz. Ancak eşzamanlı veya karşıt sinyaller bir karar gerektirir: ikisine de izin vermek, öncelik belirtmek veya atlamak. Bu, sistemin parçasıdır ve örneklemi etkiler; toplam maruz kalma üzerindeki sonuçlar 9. bölüme aittir.

Ortama göre geçiş kuralı kendi değerlendirmesini gerektirir

Trend veya dönüşü seçen koşul, yalnızca seçim anında bilinen verileri kullanmalıdır. Bileşenlerin koşullu sonuçlarını geçiş kuralını uyguladıktan sonra, maliyetleri ve hiçbir şeyin seçilmediği durumları da dikkate alarak değerlendirin. Tek başına kârsız sınıflandırıcı, otomatik olarak kârsız sistem demek değildir; sınıflandırıcının kendi başına işlem getirisi olması bile gerekmez. Bütün sistemin testi ve geçişsiz sistemle karşılaştırma karar verir. Filtre sinyallerin yarısını kabul ederse belirli işlem sayısının birikmesi daha uzun sürebilir; fakat sabit geliş varsayımı olmadan tam iki kat sürmesi gerekmez.

Toplu istatistiklerin anlattıkları ve anlatmadıkları

Yarı T, yarı M örnek bileşiminde +3 R'nin kütlesi 0,15, +0,71 R'nin 0,35 ve −1 R'nin 0,50'dir. Pozitif brüt sonuçlar %50'dir ve koşullu ortalama kazanç (0,15×3+0,35×0,71)/0,50 =1,397 R. Hiçbir tek kazanç bu büyüklükte olmasa da bu, tüm bileşimin geçerli ortalamasıdır. Ortalamanın dağılımın bir noktası olması gerekmez. Katılım, maliyet ve çakışma kuralları belirlenmişse birleşik örneklem, işleyen kurallar kümesini tanımlar.

C =0,05 R maliyetle tüm bileşimin eşiği 1,05/2,397, yaklaşık %43,8048 ve net E değeri 0,1485 R'dir. Buna rağmen T ve M'nin kendi eşikleri ve yayılımları vardır. Bu nedenle toplu eşik, iki parçadan herhangi birini değerlendirmez. Aynı zamanda bileşimin E'si, uygun ağırlıklar ve tutarlı maliyetlerle her zaman bileşen E'lerinin ağırlıklı ortalamasıdır; geçerliliği, burada ortalamaların benzer olmasına bağlı değildir.

T'nin payı %30 olduğunda pozitif sonuç oranı %58'e çıkar, ortalama kazanç 1,0653448 R'ye düşer ve net E 0,1479 R olur. Bu istatistikler, hiçbir tek kural değişmeden değişebilir: sinyal portföyünün bileşimi değişmiş olabilir. Bu, oranların her zaman değişmek zorunda olduğunu veya birleşik örneklemin hiçbir şeyi tahmin etmediğini ortaya koymaz. Plan payları ve koşulları koruyorsa birleşik dağılım uygun değerlendirme nesnesi olabilir.

Bu nedenle günlük iki düzey gerektirir: kurallar kümesinin sonuçları ve ayrı T/M sonuçları. “Kural”, “sürüm”, “epizot” ve “dışlama nedeni” alanları, pay değişimlerini koşullu ortalama değişimlerinden ayırır. Toplu sonucun sabit referans ağırlıkları kullanan sonuçla karşılaştırılması, bileşim etkisini gösterir. Bu veriyi tanımlar; yalnızca sütun eklemek sonuçların iyileşeceği vaadini vermez.

Giriş ve çıkış aynı adı taşımak zorunda değildir

Yakın hedefli kırılma tutarlı olabilir. Hedef, planı uygular veya maruz kalmayı sınırlar; kendi başına ortalamaya dönüş hipotezi anlamına gelmez. Benzer biçimde, hareket yönünde girip belirli süreden sonra çıkmak doğası gereği çelişkili değildir. Soru, aile adlarının eşleşmesi değil, tüm kurallar birleştirildikten sonra hangi değişkenin ortalamasının pozitif olması gerektiğidir.

Çelişki, aynı koşulda ve aynı vadede aynı değişken hakkında belirli karşıt iddialar gerektirirdi. Böyle iddialar yazılmışsa düzeltilmelidir. Çıkış yalnızca kâr alıyor veya kaybı sınırlıyorsa tüm yapıyı değerlendirin. Başka çıkış ödünç almak yeni sistem sürümü yaratır; ne kazanma oranı ne E önceki sürümden aktarılır.

Çakışmalar ve geçiş ayrı kararlardır

İki kural aynı anda sinyal verirse uygunluk belirtilmelidir. Öncelik atanabilir, hesap olanakları dahilinde iki yöne de izin verilebilir veya olay atlanabilir. Her seçim işlem kümesini değiştirir. Sınırsız iki dizi toplanıp, gerçekte yalnızca tek pozisyona izin veren sistemin sonucu sayılamaz. Örneklem gerçek çakışma kuralına uymalıdır.

Ortama göre geçiş, filtredeki bilgi hakkında hipotez ekler. Filtrenin kullanılabilirlik zamanı, parametreleri ve olası hataları vardır. Aile, ancak sonraki hareketten sonra atanan piyasa etiketiyle seçilmemelidir. Filtre olmadan pozitif bileşen sonuçları, seçimden sonra pozitif sonuçları garanti etmez; ancak zayıf filtre de birleşik sistemi zorunlu olarak negatife çevirmez. Uygunluğu ve uygun olaylardaki sonuçları birlikte test etmek doğru yanıtı verir.

Örneklemin bölünmesi her parçadaki gözlemleri azaltabilir; ancak otomatik olarak takvim zamanına çevrilemez. Günlerin yarısında sinyallerin yarısı bulunmak zorunda değildir; sıklık ve bağımlılık değişebilir. Önceki 336 ve 674 sayıları aile standartlarını değil, belirlenmiş yayılımları ve ortalamaları anlatır. Filtre dağılımı değiştiriyorsa, veri toplama süresini doğrudan ikiye katlamak yerine gereksinimler yeniden hesaplanmalıdır.

9. Bu hesaplamaların söylemedikleri

Bu makaledeki her hesaplama, varsayılan nicelikler ve basitleştirilmiş modeller kullanır. Aşağıdaki sınırlamalar küçük yazı değildir: her biri çıkarılabilecekleri değiştirir; bazıları da ilk akla gelen en cazip sonuçları dışlar.

Yürüyüş modeli piyasanın tanımı değil, kıyas ölçütüdür

Simetrik model, kazanma oranını yalnızca belirtilen bariyerler, adım büyüklüğü, bağımsızlık ve zaman sınırı bulunmaması için belirler. Ne para birimlerini tanımlar ne de öngörülebilirliklerini test eder. Süreci, oynaklığı, ızgarayı, çıkışları veya zamanlamayı değiştirmek kazanma oranını, süreyi ve sonuç dağılımını değiştirebilir. Model ilişkisi, tüm piyasaya koşulsuz uygulanmamalıdır.

İki mum dizisi örneklem değildir

Şimdi 2. bölümdeki hesaplamalar, iki yol üzerinde dört kırılma tanımının farklı sonuçlar ürettiğini gösterir. Yalnızca bir mekanizmayı gösterirler. Hangi tanımın daha iyi ortalama sonuç verdiğini belirlemezler; bu, iki veya yirmi mum dizisinden çıkarılamaz. İki dizi de amacı göstermek için kurulmuştur: biri en erken varyantı kazandırır, diğeri kaybettirir. Sıklık sonucu çıkarılmadığı sürece bu kusur değil, açıkça belirtilmiş özelliktir.

İki ve üç noktalı dağılımlar sadeleştirmedir

İki ve üç noktalı modellerde sonuçlar önceden belirlenir. Gerçek kayıtlar zamana bağlı çıkışları, değişken çıkışları, kısmi kapatmaları ve farklı gerçekleşme fiyatlarını içerebilir. Kategori payları ve koşullu ortalamaları tutarlı biçimde hesaplanmalıdır. Planlanan seviyelerden farkın yönü garanti değildir; veri ve gerçekleşme kurallarından gelir.

Bağımsızlık varsayılır, ancak bozulabilir

SE = σ/√N, bağımsız modelle ilgilidir. Pozitif sonuç kovaryansları ortalamanın hatasını artırabilir, negatif olanlar azaltabilir. Giriş ailesi bağımlılığın işaretini otomatik belirlemez. 336 ve 64 sayıları evrensel alt sınırlar değil, belirlenen i.i.d. modeli anlatır. 8.2 bağımlılığın nasıl hesaba katılacağını açıklar.

Maliyetler hesaplamalara yalnızca seçili yerlerde girer

C =1,0 pip ve C_R =0,05 R, eksiksiz maliyet hesabı için değil, eşik değişiminin yönünü göstermek için kullanılır. Kısa hedef için 8.3 makalesi spread'i, komisyonu ve gerçekleşme sapmasını ayırır; maliyeti hedefe ve brüt beklenen değere bağlar ve günün saatine duyarlılığı inceler; 8.2 makalesi ise bunu beklenen değerin kendisi için yapar. Gösterilen hesaplamalarda C sabit model varsayımıdır; gerçek işlemlerde sabitliği veri olmadan varsayılmaz.

Kırılma tanımları işlem sayısını ve dönem maliyetlerini değiştirebilir. Tek girişe izin verilen bir epizotta teyit bazı olayları reddeder; eksiksiz sistemde sonuç ayrıca yeniden girişe, aralara ve pozisyon doluluğuna bağlıdır. Sinyal sayısına göre koşulsuz A–D sıralaması yoktur. Daha geç giriş daha iyi veya kötü fiyat elde edebilir. Toplam maliyetler, gerçekten kabul edilen işlemler için hesaplanmalıdır.

Koruyucu çıkış fiyatı garanti etmez

İlk ulaşma bariyer modelleri, tam referans seviyelerini varsayar. OHLC örnekleri ayrı belirtilmiş örnek 0,4 pip kayma kullanır; GBP/USD alıştırması ise sinyal Bid ile kapanış Ask'ını ayırır. İki kural karıştırılmamalıdır. Koruyucu seviye, gerçekleşen işlem fiyatını garanti etmez; 8.5 kotasyon kesintilerini ve boşlukları açıklar.

Aile, avantajı belirlemez

Bu sınırlama en önemlisidir ve tüm makale aile farklarıyla ilgili olduğu için en kolay gözden kaçandır. Hiçbir hesaplama, herhangi bir aile için maliyetlerden sonra pozitif beklenen değer göstermez. Hepsi koşulludur: bu kazanma oranı ve çıkış geometrisi bu sonucu üretir. Kazanma oranı ölçüm değil, varsayım olarak girer.

Avantajdan ancak açıkça tanımlı örneklemde, belirsizlikle birlikte, tüm maliyetlerden sonra pozitif beklenen değer tahmin edilip kuralın kurulmasında kullanılan verilerin dışında teyit alındıktan sonra söz edilebilir. İlk iki gereklilik çalışma bulgusu değil, bu kursta benimsenen tanımdır: maliyet ve belirsizlik içermeyen sonuçların eksik olduğunu kimsenin kanıtlaması gerekmemiştir. Üçüncüsü farklıdır ve literatürle desteklenir: kural seçimi verilerindeki sonuçlar avantajı kanıtlamaz; daha çok varyantın incelenmesi, seçilen en iyi sonucun anlamlılığını zayıflatır.^[2]

8.2 makalesi avantajın operasyonel tanımını, 8.9 ise test sürecini verir. Mantık ailesinin seçimi iki adımdan önce gelir ve hiçbirinin yerine geçmez.

Yukarıdakilerin tamamı pip ve R katları cinsindendir

Hesaplamalar pip veya R cinsinde kalır. Doğrusal dönüşüm ve değişmeyen birim maliyetlerle gerçekleşme koşullarında hacim parasal tutarları değiştirir; ancak ne p* ne R cinsinden model σ değişir. Birim maliyetin, kısıtların veya gerçekleşme fiyatlarının değişmesi yeniden hesaplama gerektirir. Pozisyon büyüklüğünün belirlenmesi, 9. bölümün konusudur.

Daha yüksek kazanma oranı daha fazla güvenlik göstermez; uzun kayıp serileri de tek başına riski değerlendirmez. Koruyucu mesafe ve pozisyon büyüklüğü planlanan ölçeği belirler; gerçek kayıp dağılımı ise gerçekleşmeye, boşluklara, maruz kalma süresine ve maliyetlere de bağlıdır. Aile adı bu verilerin yerine geçmez; eksiksiz risk değerlendirmesi, 9. bölümün konusudur.

10. Öz değerlendirme alıştırması ve sonraki adım

1. Her A–D sinyalinin ne zaman bilinir olduğunu belirleyin. Kapanıştan sonraki tepki için sonraki Bid'in Close'a eşit olduğunu varsayın.
2. Maliyet modeline göre kısa pozisyonun koruyucu seviyelerini ve gerçekleşen açılış/kapanış fiyatlarını verin.
3. Gerçekleşmiş sonuçları, 12:00'de hâlâ açık pozisyonların tahmini tasfiyesinden ayırın.

Yanıt. A: 08:00–09:00 içinde Bid 1,29400'da; B: 10:00'da Close sonrasında Bid 1,29368; C: 10:00–11:00 içinde Bid 1,29320'de; D: 11:00'de ikinci Close sonrasında Bid 1,29330. Koruyucu Bid eşikleri:1,29500;1,29468;1,29420;1,29430. 0,2 kaymadan sonraki gerçekleşen kısa giriş Bid'leri:1,29398;1,29366;1,29318;1,29328. C ve D son mumda koruyucu eşiğe ulaşır. Kapanış Ask = Bid eşiği +0,8 spread +0,4 kayma ile gerçekleşir:1,29432 ve 1,29442. Her fiyat kaybı 11,4 pip, yani −11,7 komisyon sonrasında bu değerdir.

A ve B açık kalır. Son Bid 1,29432'de referans sonuçlar −3,2 ve −6,4 pip'tir; varsayılan kayma ve komisyonla tahmini Ask tasfiyesi −4,9 ve −8,1 verirdi. Bunlar kayda geçmiş sonuçlar değildir. OHLC, A/C için kesin giriş dakikasını veya C/D için stop dakikasını belirlemez. Bu yolda C'nin giriş mumunun ne dibi ne de kapanış öncesi zirvesi, o mumda stopunu tetikler; iki stop da ancak sonraki mumda gerçekleşir.

8.2 beklenen değer ve belirsizlik hesaplarını ayrıntılandırır; 8.9 ise tüm sistemi test eder.

Alıştırmanın çözümü: kronoloji ve kotasyon tarafı kontrolleri

1. Mumlardan önce eşik. C'nin marjı 0,4×20 =8 pip'tir. Aşağı kırılmada bunu 1,29400'dan çıkararak 1,29320'yi elde edin. ATR =20, dört mumdan hesaplama değil, varsayılan alıştırma girdisidir. Koşul, daha elverişli eşik verdiği için sonraki bir ATR gözlemini kullanmamalıdır.

2. Dört karar zamanı. A, 08:00–09:00 içinde 1,29400'a ulaşır. B, seviyenin altındaki ilk tamamlanmış kapanışı bekler:1,29368, 09:00 mumunun başında değil, 10:00'den sonra bilinir. C, 10:00–11:00 içinde 1,29320'ye ulaşır. D'nin iki tamamlanmış kapanışı ancak 11:00'den sonra olur; dolayısıyla sonraki açılış Bid 1,29330'u kullanır. Burada C, D'den önce girebilir; varyant adları sabit sıralama ifade etmez.

3. Kısa pozisyon Ask'tan kapanır. A/B/C/D referans giriş Bid değerleri 1,29400;1,29368;1,29320;1,29330'dur. Örnek giriş sapması −0,2 pip'ten sonra gerçekleşen satış Bid'leri 0,00002 daha düşüktür. Bu model koruyucu seviyeleri referansın 10 pip üzerinde, Bid üzerinde tanımlar:1,29500;1,29468;1,29420;1,29430. Kural Bid'i izler ve seviyeye ulaştığında piyasa Ask fiyatından kapatır. Bu, her platformun yerleşik stop tetikleme mekanizmasıyla otomatik olarak aynı değildir.

4. İki kapalı, iki açık pozisyon. Son mumun yüksek Bid değeri 1,29438, C/D koruyucu seviyelerini aşar. 0,8 spread ve 0,4 pip olumsuz çıkış sapmasıyla kapanış Ask'ları sırasıyla 1,29432 ve 1,29442'dir. C'yi 1,29318'den satıp 1,29432'den geri almak fiyatlardan 11,4 pip, 0,3 komisyondan sonra 11,7 pip kaybettirir. D aynı sonucu verir:1,29328−1,29442 =−0,00114. Bu, spread bir daha düşülmeden −10−1,7'ye eşittir.

A ve B, bu pencerede ne koruyucu seviyeye ne hedefe ulaşır. Son Close 1,29432'de Bid–Bid referans sonuçları −3,2 ve −6,4 pip'tir. Alıştırma bunları 12:00'de otomatik kapatmaz. Pencerenin sonunda aynı maliyet modeliyle ayrı, varsayımsal piyasa kapatması net −4,9 ve −8,1 verirdi. Bu sayılar, belirlenen kuralın gerçekleştirdiği sonuçlar değil, tasfiye senaryolarıdır.

5. Mum içi kontrol. A'nın giriş mumunun yüksek değeri 1,29462, koruyucu Bid 1,29500'a ulaşmaz; dip 1,29382, hedef 1,29150'den uzaktır. C'nin giriş mumunun zirvesi 1,29374, 1,29420'nin altındadır; dip 1,29310, hedef 1,29070'e ulaşmaz. B ve D sonraki açılışta girer; bu nedenle önceki sinyal mumunun uç değerleri henüz var olmayan pozisyonları kapatamaz. Son mumun dibi 1,29326, hiçbir hedefe ulaşmaz. Varsayılan süreklilik ve tetikleme altında uç değerlerin sırası bu çözümleri değiştirmez.

6. Ayrı E modeli, bu dört varyantın sonucu değildir. p =%45, W =2 R ve L =1 R ile 0,45×2−0,55×1 =0,35 R brüt; C =0,08 R sonrasında 0,27 R net elde edilir. Maliyetsiz eşik 1/3, maliyetlerle 1,08/3 =%36'dır. Yuvarlanmamış kontrol: (2+1)×(0,45−0,36) =0,27 R. Bu formül sabit maliyet ve tutarlı R kuralıyla ilgilidir; uygun dönüşüm olmadan GBP/USD fiyatlarıyla birleştirilmez.

Bağımsız işaretler ve sabit p altında, önceden belirli dört kayıp bloğunun olasılığı 0,55⁴ =0,09150625, yani %9,150625'tir. Bu, daha uzun örneklemin herhangi bir yerinde böyle seri bulma olasılığı değildir; alıştırmanın dört mumundan belirlenmiş sıklık da değildir. Sistem hakkında sonuç çıkarmadan önce verilerin bu farklı niteliklerini ayırın.

7. Kendi tanımınızda neyi denetlemelisiniz? Hipotezi, giriş gözlemini, veri kullanılabilirliğini, kotasyon tarafını, seviye sabitlemesini, epizot sıfırlamasını ve maliyetleri belirtin. Bir elverişli, bir olumsuz ve bir belirsiz yolu yeniden üretin. Bu, avantajı doğrulamaz; kuralın eksiksizliğini test eder. 8.9 veri üzerinde ve parametre seçiminden sonra karşılaştırmayı ayrıntılandırır; 8.10 ise kullanılabilir saatlerinizin getirdiği kısıtları ele alır.