Forex işlem tarzları ve stratejileri: kurallar, maliyetler ve avantajı sınama

Bu bölümdeki on dersin gösterdiği yol, bir işlem fikrinden şu kavramın sağlam biçimde değerlendirilmesine uzanır: beklenen değer. Kararları tanımlar, sonuçları hesaplar, bunların veriler üzerinde nasıl sınanacağını gösterir ve çıkarımın sınırlarını açıklarız. Strateji seçimi somut kurallarla, maliyetlerle ve ayırabileceğiniz zamanla başlar: aynı maliyet, beş piplik hedefin %18'ini veya elli piplik hedefin %1,8'ini tüketebilir. Örnekler hazır sistemler ya da kendi işlem sonuçlarımız değil, öğretici modellerdir. ESMA'nın 27 Mart 2018 tarihli duyurusu, farklı yetki alanlarında bireysel CFD hesaplarının %74–89'unun zarar ettiğini bildirmiştir. Bunlar tarihsel verilerdir; bir tarzın güncel başarı oranı veya stratejinizin sonucunun olasılığı değildir.^[1]

1. Neden “2026'nın en iyi Forex stratejisi” değil de stratejiler üzerine bir bölüm?

Bir stratejinin adı fikrini belirtir, fakat sonuç vermez. “Londra açılış kırılması” birçok seviye, zaman ve giriş yöntemi anlamına gelebilir. “H4'te ortalamaya dönüş” ne ortalamayı ne çıkışı belirtir. Popüler bir video ve çekici bir özkaynak eğrisi de verinin yerini tutmaz. Stratejileri karşılaştırmak için önce ölçütü, örneklemi, maliyetleri ve dönemi belirleyin; sonra hangi somut varyantın daha iyi sonuç verdiğini sorun.

Sınanabilir soru farklıdır. Ancak açıkça belirtilmiş bir örneklemde tüm maliyetler sonrası pozitif beklenen değer belirsizliğiyle birlikte tahmin edildikten ve kuralı geliştirmek için kullanılan verilerin dışında destek bulduktan sonra bir avantajdan söz edilebilir. O zamana kadar bu, stratejinin kanıtlanmış özelliği değil, bir avantaj hipotezidir. Bu bir formalite değildir: kuralın seçildiği verilerdeki sonuç kanıt sayılmaz; seçimden önce daha fazla varyantın sınanması en iyisinin anlamlılığını zayıflatır^[2].

Bölümün yapısını bu belirler. Önce tarzı sistemden ayırır; ardından tarzları açıklamadan önce beklenen değer ve başabaş kazanma oranı hesaplarını verir, çünkü aritmetik olmadan bir tarz anlatımı yalnızca bir alışkanlığı betimler. Hiçbir makale bir kurala veya kural ailesine başarı oranı atamaz ya da parametreleri hazır çözüm diye yayımlamaz. Tüm parametreler mekanizmaları gösteren ve kendi doğrulamanızı gerektiren örnek değerlerdir.

Önemli bir hesap hatası, maliyetleri atlamakta veya sonuca varmadan önce değil, sonra eklemekte yatabilir. Aynı maliyetin önemi, hangi büyüklüğe oranlandığına bağlıdır: 0,90 pip, Makale 8.3 kapsamında, tamamlanmış bir işlemin maliyeti olarak beş piplik hedefin %18,0'ını ve elli piplik hedefin %1,8'ini tüketir. Maliyetin kendisi hiç değişmemiştir; yalnızca karşılaştırma tabanı değişerek yorumda on kat fark doğurmuştur.

2. Beklenen değer ve başabaş kazanma oranı — bölüm boyunca kullanılan hesap

İlk hesabı iki büyüklük düzenler: ortalama net sonuç ve belirtilen modelde başabaş için gereken kazanma oranı. Bunlar strateji değerlendirmesini tamamlamaz; belirsizlik, kayıp dağılımı ve zaman içindeki maruz kalma da gerekir. Basit bir model, ortalama kazanç W, ortalama kayıp L, kazanma oranı p ve kalan ortalama maliyet C'yi kullanır. Ders 8.2 bu formülleri türetir ve böyle bir özetin ne zaman geçerli olduğunu açıklar.

Slogan değil, formül olarak beklenen değer

W ve L maliyet öncesi alındığında brüt beklenen değer

E_gross = p × W − (1 − p) × L

; maliyet dahil edildiğinde ise

E_net = E_gross − C

olur. p, kesir olarak yazılan boyutsuz kazanma oranıdır. W, L, C ve E aynı birimi kullanmalıdır: pip, hesap para birimi veya tabanı açıkça tanımlanmış R. W ve L, C'ye dahil edilen maliyetler öncesi sonuçları gösterir; C, açılış ve kapanışı bütünüyle kapsar. W ve L zaten fiili Ask/Bid fiyatlarından elde edildiyse alış-satış farkı yeniden düşülmez. Tam kayıtlardan elde edilen net ortalamalarda, sıfır sonuçlu işlemler de dahil tüm net sonuçların doğrudan ortalamasını almak en açık yöntemdir.

Kazanma oranının dışarıda bıraktığı şey: ortalama kazancın ortalama kayba oranı

Kuralları yalnızca kazanma oranıyla karşılaştırmak kusurludur, çünkü ortalama kazancın ortalama kayba oranını dışarıda bırakır. Beş işlemin dördünü kazanan, ortalama kazancı 0,2 risk birimi ve ortalama kaybı bir birim olan kuralın maliyet öncesi beklenen değeri 0,8 × 0,2 − 0,2 × 1 = −0,04 risk birimidir. Buradaki yüzde seksen kazanma oranı zarar eden bir kuralı anlatır. Makale 8.2, R'yi tanımlar; bu birimin ilişkili olduğu pozisyon büyüklüğünün belirlenmesi bütünüyle şu bölüme aittir: Bölüm 9.

Başabaş kazanma oranı: sıfıra ulaşmak için ne sıklıkla kazanmak gerekir?

İkinci büyüklük, beklenen değerin tam sıfır olduğu kazanma oranıdır. Maliyet yoksa:

p* = L / (W + L)

tamamlanmış işlem başına maliyet varsa:

p* = (L + C) / (W + L)

C içeren formül, ortalama ve maliyet varsayımları sabit olan, belirtilmiş iki sonuç sınıflı modeli ilgilendirir. Maliyet sonuca veya elde tutma süresine bağlıysa eşiği denetlemeden aktarmak yerine bu bağımlılığı hesaba katın. 1:2'nin ters okunmaması için W/L'yi “kazancın kayba oranı” diye tanımlarız. Pozitif model sonucu, piyasada pozitif beklenen değeri henüz kanıtlamaz.

Tablodaki her parametre bir örnek değer olarak alınmıştır. Koruyucu mesafe L her satırda aynıdır; yalnızca hedef değişir. Hedef uzadıkça C ÷ (W + L) eşik kayması azalır: pay sabit kalır, payda büyür. Oran 0,5 iken üç piplik maliyet eşiği on yüzde puan yükseltir; oran 3,0 iken artış dördün altındadır. Böylece aynı maliyet, iki hesapta da tutarı aynı olduğu halde, on piplik hedefi olan bir kuralı hedefi bunun altı katı olan kurala göre iki buçuk katından fazla etkiler.

W + L > 0 ve maliyet pozitif olduğunda eşik C/(W + L) kadar yükselir. C = 0 iken değişmez. Belirli bir modelde finansman alacaklarının kesintileri aşması gibi negatif net maliyet, bir işaret hatası olmaksızın eşiği düşürebilir. %100'ü aşan eşik, bu varsayımlar altında her işlem kazanılsa bile pozitif sonuç üretilemeyeceği anlamına gelir.

Kalan dersler yalnızca C'yi değiştirmez. Farklı sinyal zamanlaması, çıkışlar, veri kaynakları ve pozisyon süresi de p, W ve L'yi değiştirebilir. Ortak formül açıkça belirtilmiş senaryoları karşılaştırır, fakat veri olmadan bir sistemin kazanma oranını diğerine aktaramaz.

3. Giriş maliyeti × işlem sayısı, elde tutma maliyeti × finansman günleri

Önceki bölümün C maliyeti tek bir büyüklük değildir. Tamamen farklı sayılarla çarpılan iki parçadan oluşur; bu ayrım bütün bölümü düzenler.

Tam gidiş-dönüş maliyeti açılışı ve kapanışı kapsar. Bir referans fiyata göre bu, alış-satış farkını, komisyonu ve gerçekleşme sapmalarını içerir; fiili gerçekleşmelerden hesaplanan sonuçlar bunların bazılarını zaten içerir. Birbirinin aynı sekiz model işlemi gidiş-dönüş maliyetini sekizle çarpar; oysa gerçek koşullar işlemden işleme değişebilir. Elde tutma tahakkukları ayrı kaydedilir: her olayda oran × geçerli çarpan. Ağırlıkların toplamı, takvimin kapsadığı finansman günlerini verir. Pozitif tahakkuk gelir, negatif tahakkuk maliyettir. Oranları ve çarpanları aracın sözleşme özelliklerinden kontrol edin.^[5]

8.3 kısa bir hedefi ve elde tutma tahakkukundan önce kapanan bir modeli sunar. 8.6 daha uzun bir ufuk gösterir: ağırlıklandırılmış 365 gün boyunca sabit 0,90 pip, 328,50 pip yapar. Bunu yüzdeyle ifade etmek ayrıca kotasyonu, pip büyüklüğünü ve baz para birimini gerektirir. Giriş sayısı, kesintisiz açık tek bir pozisyonun tahakkukunu değiştirmez; fakat toplam gidiş-dönüş maliyetlerini değiştirir ve maruz kalmanın kendisini de değiştirebilir. Bu senaryoların arasında 8.4 ve 8.5 yer alır: gün devri sınırını denetleme ve birden çok tahakkuku hesaplama.

Yukarıda tek adımda yapılan, pipleri başlangıçtaki karşıt para cinsinden nominal tutarın yüzdesine çevirme işlemi, araç karşılaştırmaları için iki varsayım gerektirir: döviz kuru ve pip büyüklüğü. Toplam 328,50 pip, nominal tutarın %3,285'ine eşittir; bunun koşulu kotasyonun 100,000 ve pip büyüklüğünün 0,01 olmasıdır, çünkü 328,50 × 0,01, karşıt para cinsinden 3,285 birimdir ve 3,285 ÷ 100,000 = %3,285 olur. Aynı pip toplamı, dört ondalıklı ve 1,1000 kurundaki bir çiftte 328,50 × 0,0001 = 0,03285 karşıt para birimi, yani nominal tutarın %2,99'unu verir; bu neredeyse onda bir daha azdır. Bu bölümde yıllık tahakkuk toplamları için verilen her yüzde, ilk varsayım kümesini kullanır.

Son satır başka bir taban kullanır. İlk üçü maliyeti tek işlemin hedefine oranlar; dördüncü ise yıllık tahakkuku başlangıçtaki nominal tutarın yüzdesi olarak ifade eder. İki karşılaştırma da uzun elde tutma sürelerinde faydalı olabilir, fakat farklı soruları yanıtlar ve ayrı açıklamalar gerektirir. Bu yüzdeler doğrudan karşılaştırılamaz. Daha uzun ufuk, hedef veya eşik hesabını geçersiz kılmaz; Makale 8.6 böyle bir eşiği gösterir. İşaret kuralı tutarlıdır: C, sonuçtan düşülen pozitif maliyettir. Burada C = 2,00 + 8 × 0,50 = 6,00 pip. Sözleşme özelliklerindeki “günde −0,50 pip” gibi negatif oran bir çıkışı anlatır. Pozitif tahakkuklar finansman geliridir ve net maliyet C'yi azaltabilir. Bileşenleri toplamadan önce işareti, birimi ve işlem yönünü belirleyin.

Bir hafta için üç sayı: geceler, gün devri olayları ve finansman günleri

Zamana bağlı bileşen sık sık aynı adımda yanlış hesaplanır. Çarşamba çarpanı 3 olan, tatil bulunmayan ve girişle çıkışın geçerli tahakkuk sınırından önce gerçekleştiği model takvimde, pazartesi açılıp sonraki salı kapanan pozisyon sekiz takvim gecesi ve altı gün devri olayı kapsar; fakat bir olayda üç kat tahakkuk olduğu için sekiz finansman günü alır. Bu üç sayıdan ikisi aynıdır; üçüncüsü ikisinden de farklıdır. Sekiz gün yerine altı gün devri kullanmak elde tutma maliyetini dörtte bir eksik gösterir: günde 0,50 pipte 4,00 yerine 3,00 pip. Tam takvim şu makalededir: Makale 8.5.

Daha uzun bir dönem için önce takvimdeki gerçek ağırlıkları toplayın, sonra geçerli oranlarla çarpın. Sabit oran ve 365 gün evrensel bir çizelge değil, yıllık basitleştirmedir. Ağırlığı 1 olan 208 olay, ağırlığı 3 olan 52 olay ve ağırlığı 1 olan bir ek olay örneği 365 gün, fakat 261 olay verir. Ağırlıkları göz ardı etmek 365 yerine 261 kullanır ve modeli %28,49 eksik hesaplar. Gerçek sonuçlar sınır tarihlerine, tatillere, sözleşme özelliklerine ve oran değişimlerine bağlıdır.

Birbirine eşdeğer iki kontrol şöyledir: 208 × 0,90 + 52 × 3 × 0,90 + 0,90 = 328,50 pip ve (208 + 52 × 3 + 1) × 0,90 = 365 × 0,90 = 328,50 pip. İkisi de aynı sabit oranları ve ağırlıkları kullanır. Oranlar değişkense 365 × tek oran eşdeğer değildir; ardışık oranları çarpanlarıyla ağırlıklandırarak toplayın. 8.6 bu yıllık hesabın sınırlarını açıklar.

Gün devri tahakkuk tutarlarını ne belirler?

Toptan piyasa forward puanları, faiz ilişkilerine ve fonlama koşullarına bağlıdır; BIS, faiz paritesinden sapmaları ele alır.^[4] Bu, yalnızca faiz farklarının neden forwardı fiyatlamadığını açıklar. Bireysel CFD tahakkuku bununla aynı değildir: aracın sözleşme özellikleri, yönü, birimi ve takvimi belirleyicidir; ücretler veya ek marjlar her iki yönde de negatif tahakkuk yaratabilir.^[5] Makroekonomik carry mekanizması şu bölümde ele alınır: Bölüm 6; burada odak, stratejinin sonucuna giren tutardır.

İki bileşenin kesiştiği yer

İki bileşen de maliyetin hedefteki payıyla karşılaştırılabilir. Hedefi 24 pip ve gidiş-dönüş maliyeti 2,00 pip olan gün içi kural, kaç gün işlem yaptığına bakılmaksızın hedefin %8,3'ünü verir; günde sekiz işlem bu payı değil, mutlak günlük tutarı artırır. Hedefi 150 pip, gidiş-dönüş maliyeti 2,00 pip ve ağırlıklandırılmış gün başına finansman oranı −0,50 pip olan çok günlük kural, yirminci güne kadar bu payın altında kalır ve yirmi birinci günde ona eşitlenir. O zaman C = 2,00 + 10,50 = 12,50 pip olur ve 12,50 ÷ 150 tam olarak %8⅓, yaklaşık %8,3 eder. Ancak bu sınırın ötesinde hedefin daha büyük payını tüketir.

Bu karşılaştırmadan çıkarılamayacak sonuçlar

Hiçbir tarafın daha güvenli olduğu kanıtlanmış değildir. Tek işlem riski, koruyucu mesafeye ve pozisyon büyüklüğüne, gerçekleşme koşullarına ve elde tutarken meydana gelen olaylara bağlıdır; ufuk tek başına tek bir risk ölçüsü vermez. “Çok günlük işlem scalping'den daha güvenlidir” iddiası, bütünüyle şu bölüme ait olan pozisyon büyüklüğü belirlenmeden çözümsüz kalır: Bölüm 9. Daha uzun bir ufuk da daha düşük riski kanıtlamaz: haftalarca tutulan pozisyonlar gözlem saatleri dışındaki olaylara da maruz kalır; koruyucu çıkış, belirtilen fiyatı garanti etmek yerine mevcut bir fiyattan piyasa emri tetikler.

Bir aracı değerlendirmesi de çıkarılamaz. Her iki maliyet bileşeni araca, zamana ve hesap koşullarına bağlıdır; asgari elde tutma süresi, veri açıklamaları sırasında işlem veya emir mesafesiyle ilgili sözleşme sınırlamaları, mantığı ne olursa olsun bir kuralı geçersiz kılabilir. İşlem koşullarını karşılaştırma ve aracı seçimi şu bölümde ele alınır: Bölüm 12; maliyet kavramlarının mekanikleri ise Bölüm 2'dedir. Bölüm 8'de maliyet, sonuca varmadan önce dahil edilen bir girdidir; bundan fazlası değildir.

Bir işlem, iki doğru hesap

Giriş Mid 1,10000, çıkış Mid 1,10100; iki uçta da 0,8 pip alış-satış farkı; kayma ve elde tutma ücreti yok; tam gidiş-dönüş komisyonu 0,3 pip varsayın. Ask 1,10004'ten alın, Bid 1,10096'dan satın. Mid'den Mid'e hareket 10 pip olduğundan 10 − 0,8 − 0,3 = net 8,9 pip. Fiili gerçekleşmeler 9,2 pip verir; dolayısıyla 9,2 − 0,3 yine aynı 8,9'u verir. Alış-satış farkını yeniden düşmek yanlış biçimde 8,1 verirdi.

Serinin tamamında tek bir taban kullanın. Farklar değişiyorsa bu modelde Mid'e göre tam maliyet, rastgele tek bir okuma değil, giriş farkının yarısı ile çıkış farkının yarısının toplamıdır. Kısa pozisyon, giriş Bid'den çıkış Ask'e hesaplanır. Sinyal seviyesine uzaklık ayrı bir tabandır; bu tür her uzaklık kayma değildir. 8.2 modeli geliştirir; 8.8 ise veri açıklamaları çevresindeki önemini gösterir.

Sabit bir oran sonucu tersine çevirebilir

İkinci modelde pip tahakkuk oranları 0,50, 0,50 ve 0,80; çarpanlar 1, 1 ve 3'tür; tahakkukların hepsi negatiftir. Maliyet 0,50 + 0,50 + 3 × 0,80 = 3,40 pip. “Beş gün × ilk oran” hesabı yanlış biçimde 2,50 verir. Fiyat sonucu 3,00 ve diğer maliyet 0,20 iken doğru net sonuç −0,60, yanlış hesaplanan sonuç ise +0,30'dur. Her günü ona karşılık gelen oranla eşleştirin. Bu, şu derslerden önce kısa bir kontroldür: 8.5 ve 8.6.

4. Bölüm haritası — on makale, ortak bir temel mantık

Bölüm önce tarzı sistemden ayırır, ardından beklenen değeri ve başabaş kazanma oranını hesaplar. Sonra bir eksen üzerinde dört tarz gelir: gidiş-dönüş maliyetinin baskın olduğu scalping ve gün içi işlemden, elde tutma maliyetinin baskın olduğu swing, pozisyon ve carry işlemlerine. Ardından üç giriş mantığı ailesi, ayrı bir gerçekleşme sorunu olarak açıklama penceresi ve başkalarının sonuçlarını değerlendirme ölçütleriyle kural test yöntemleri gelir. Son aşamada eleme, gerçekte ayırabildiğiniz saatlerde hangi tarzın yürütülebileceğini belirler. Sıralama bilinçlidir: 8.1 ve 8.2 olmadan kalanlar aritmetiği olmayan teknikler kümesidir.

8.1. İşlem tarzı ve işlem sistemi: piyasada ne zaman bulunursunuz, tam olarak ne yaparsınız?

Tarz, piyasada ne zaman ve ne kadar kaldığınızı anlatır: pozisyon süresi, gün devri ve hafta sonu maruziyeti, karar sıklığı ve çalışma biçimi. Sistem, tam olarak ne yaptığınızı belirtir; ancak çıkışlar ve kayıtlar dahil edildiğinde bir kural kümesi haline gelir. Makale, sık sık karıştırılan altı kavramı ayırır, asgari sistem bileşenlerini sıralar ve her birine bir sınama uygular: iki okuyucu aynı durumda aynı kararı verir mi? Ardından kesin olmayan bir kuralı, durumları karara bağlanabilen bir kurala dönüştürür ve bu dönüşümün neleri kaybettirdiğini gösterir.

8.2. Avantaj ve beklenen değer — işlem avantajının matematiği

Dört işlemin üçünü kazanmak, ortalama kazanç sekiz pip ve ortalama kayıp otuz pip olduğunda, gidiş-dönüş maliyeti öncesi −1,5 pip beklenen değer verir. Makale bu hesabı E = p × W − (1 − p) × L − C üzerinden genişletir, p* = (L + C) / (W + L) formülünü türetir ve maliyetin yarattığı kaymayı gösterir. Ayrı olarak, gerçekçi biçimde ulaşılabilir bir örneklemde hesaplanan rakamın ne kadar hatalı olabileceğini inceler: standart hata, kayıp serisi olasılığı ve tek tek işlemlerin katkısı. Beklenen değerin neyi söyleyemeyeceğiyle biter.

8.3. Scalping — birkaç piplik hedefe göre gidiş-dönüş işlem maliyeti

Beş piplik hedef ve beş piplik koruyucu çıkış, maliyetler eklenene kadar işlemlerin yarısını kazanarak başabaşa gelirdi. Örnek alış-satış farkı, pipe çevrilmiş komisyon ve giriş-çıkış kayması toplam 0,9 pip, hedefin %18'i eder; başabaş kazanma oranını %50,0'den %59,0'a çıkarır. Elli piplik hedefte aynı maliyet %1,8, eşik %50,9'dur. Bu fark, tepki hızını veya giriş desenini değil, tarza özgü maliyet sorununu yakalar. Makale, eşiğin maliyet ve hedef uzunluğuna duyarlılığını sınar; aritmetiğin desteklemediği sonuçları ayrıca belirler.

8.4. Gün içi işlem: işlem günü bitmeden kapatma neyi ortaya koyar?

On dakikalık bir pozisyon tahakkuk sınırını aşabilirken daha uzun bir pozisyon ondan önce kapanabilir. “Gün bitimine kadar” demek yetmez: tarihi, yerel saati, sunucu saatini ve araca özgü sınırı ilişkilendirin. Yaz saati aralarındaki ilişkiyi kaydırabilir; fakat her sunucu veya takvim yılda iki kez değişmez. Ders, sınır durumlarını karşılaştırır; kapatmanın kaldırdığı maruziyeti, işlem penceresi içindeki hareket veya boşluk riskinden ayırır. Ayrıca üç işlemin ve sekiz işlemin günlük maliyetlerini hesaplar.

8.5. Swing işlemleri — art arda geceler boyunca elde tutma maliyetleri

Varsayılan tatilsiz takvimde, pazartesi açılıp sonraki salı kapanan pozisyon altı gün devri olayından geçer; fakat bir olayda üç kat tahakkuk olduğu için sekiz finansman günü alır. Altı sayısını kullanmak elde tutma maliyetini dörtte bir eksik gösterir. Zamanla çarpılan bir bileşen ortaya çıkar: sekiz gün × yarım pip, dört pip eder; açılış ve kapanış için iki pip eklenince 150 piplik hedefe karşı toplam altı pip olur. Makale, pozitif tahakkukun gidiş-dönüş maliyetini aşması dahil iki durumu hesaplar ve kotasyonlar boşlukla yeniden başladığında koruyucu çıkışa ne olduğunu gösterir.

8.6. Pozisyon işlemleri ve carry trade — yıllık carry getirisi ve elde tutma maliyetleri

Ağırlıklandırılmış 365 gün boyunca sabit 0,90 pip, 328,50 pip verir. Kotasyon 100,000 ve pip 0,01 iken bu, hesap para birimine dönüşüm etkileri hariç, başlangıçtaki karşıt para cinsinden nominal tutarın %3,285'idir. Modeldeki 90 piplik günlük aralıkla karşılaştırıldığında 328,50/90 = 3,65 aralık olur. Bu, mesafenin 3,65 günde aşılacağını öngörmez ve böyle bir hareketin olasılığını kanıtlamaz. Ders, carry gelirini, kur hareketini ve elde tutma maliyetlerini ayırır; bireysel swapın neden kendi sözleşme özelliklerini gerektirdiğini açıklar.

8.7. Trend, kırılma ve ortalamaya dönüş: üç giriş mantığı ailesi

Fiyat bir seviyeyi 1,2 pip aşar, bir saat sonra daha yukarıda, iki saat sonra daha da yukarıda kapanır, sonra seviyenin altına döner. Dört tanım, farklı sinyal kullanılabilirlik zamanları ve izin verilen giriş fiyatları verir. Makale, hareketin devamını, seviyenin aşılmasını ve bir referansa dönüşü ayırır; ardından iki somut çıkış kurgusunu inceler. Kazanma oranları %30 ve %70 olan model kuralların ortalamaları neredeyse aynıdır, fakat dağılımları farklıdır; bu profiller aile adlarına otomatik olarak atanmaz. Mantıkları birleştirmek, seçim, tahsis ve çatışma çözüm kurallarının belirtilmesini gerektirir. Böylece bütünü sınanması gereken tutarlı bir sistem oluşabilir.

8.8. Haber işlemleri — veri açıklamaları çevresinde ne aksar?

Örnek varsayımlarda, alış-satış farkı 0,2 pipten 2,5 pipe genişlerken ve kayma iki tarafı da etkilerken, tamamlanmış bir işlemin maliyeti açıklama penceresi dışında bir pip, içinde 9,8 piptir. Yirmi beş piplik harekete göre bu, %4,0'a karşı %39,2'dir ve başabaş kazanma oranını %52,0'den %69,6'ya çıkarır. Başka bir sorun yalnızca yazılı kurallarla önlenemez: kesintili kotasyonlar, belirlenmiş seviyelerden çok uzakta gerçekleşmelere yol açarak sistem değişmeden kazancın kayba oranını değiştirebilir. Makale, dört tasarım yaklaşımını gerçekleşmenin aksayabileceği noktalara göre inceler.

8.9. Algoritmik işlem — test yöntemleri ve başkalarının sonuçlarını değerlendirme

Eksik bir kuralın birbirinden bağımsız iki yorumu, işlem listelerinde %81,8 örtüşmeyi ve farklı ortalama sonuçları gösterir. Bu, iki programa ilişkin bir editoryal test değil, kurgulanmış örnektir. Program, belirtilmemiş koşulları çözmek zorundadır; bu nedenle yazarın niyetinden farklı bir sistem uygulayabilir. Otomasyon avantajı kanıtlamaz; fakat daha iyi tepki ve farklı maliyetler net sonuçları iki yönde de değiştirebilir. Ders, açık ilerleme ölçütleriyle şartnameden teste, duyarlılık kontrollerine ve başkalarının sonuçlarını değerlendirmeye geçer.

8.10. Zaman kısıtlarına uygun işlem tarzı seçme: bir eleme yöntemi

Son ders, “Hangi tarzı seçmeliyim?” sorusunun iki biçimini ayırır. Hangisinin daha iyi sonuç vereceği burada yanıtsızdır; çünkü sonuçlar kurala, maliyetlere ve geliştirme verileri dışındaki doğrulamaya bağlıdır. Gerçekte ayırabildiğiniz saatlerde hangisinin yürütülebileceği ise takvimden karara bağlanabilir. Makale, kısıtları listeler, bunları işlem gününün zaman pencereleriyle eşleştirir ve dört tarzı, en iyiyi seçmek yerine uygulanamayan seçenekleri eleyen bir matristen geçirir. İnceleme ve kayıt tutma süresi ayrı bütçe kalemleridir; çünkü yönteme beyan edilmiş müsaitlik değil, kullanılabilir pencere girer. Son koşul değişmez: kısıtlara uyan tarz uygulanabilirdir, kârlı olduğu kanıtlanmış değildir.

5. Bu bölüm nasıl okunmalı?

Temeli Makale 8.1 ve 8.2 oluşturur. İlki neyin değerlendirilebileceğini, ikincisi nasıl değerlendirileceğini belirler. Bunlar olmadan kural karşılaştırması özkaynak eğrisi karşılaştırmasına, tarz seçimi günlük programa indirgenir. Tercih ettiğiniz tarz ne olursa olsun önce bunları okuyun.

Sıfırdan başlıyorsanız: 8.1 → 8.2 → 8.5 → 8.7 → 8.10. Makale 8.5, tarzı daha kolay olduğu için değil, gidiş-dönüş ve elde tutma maliyetlerini tek hesapta birleştirdiği için yer alır. Bölüm 3'ün eksenini tek bir örneğe uygular.

Yazılı kurallarınız zaten varsa: 8.1 ve 8.2, ardından kuralın gerçekte işlediği tarza ilişkin ders; tüm maliyetleri içeren beklenen değer için 8.2'ye dönün ve 8.10 ile bitirin. Bu sırayı tersine çevirip hesabı yapmadan tarz seçmek, aritmetiği çoğu zaman önceden varılmış sonuca uydurur.

Kuralı program uygulayacaksa: 8.1 → 8.2 → 8.9 → 8.7 → 8.10. Makale 8.9, şartnamenin sessiz kaldığı fakat yazılımın sessiz kalamayacağı noktadan başlar; 8.7 sinyal mantıklarını ayırarak geçersizleşme koşullarının belirtilmesine yardımcı olur.

Bu bölümde bulunmayanlar: kopyalanmaya hazır sistemler, strateji “başarı oranı” sıralamaları, yön tavsiyeleri veya çözüm parametreleri. Her makale bir mekanizma ve hesap sunar; okuyucular kendi rakamlarını koymalı ve geliştirme sırasında görülmemiş verilerde sınamalıdır.

Çalışma sırası: önce ne okunacağından ziyade ne yapılmalı?

Yukarıdaki üç liste okuma sırasını belirtir. Bu liste ise kendi kuralınızın sonuçlarını hesaplama sırasını verir. Her makale, kendi sayılarınızı yerine koymanızı isteyerek biter; ancak o talimatlar yereldir. Aşağıda tek bir sıra oluştururlar.

1. Kuralları, durumları karara bağlanabilecek biçimde yazın. Asgari bileşenler ve iki okuyucu sınaması — Makale 8.1. Şartname bu sınamayı geçene kadar, sonraki adımlar tanımlanmış hiçbir kurala ait olmayan büyüklükleri hesaplayacaktır.
2. Açık varsayımlarla bir eşik senaryosu hesaplayın. Planlanan hedef ve stop mesafeleri, özellikle boşluklar ve süreye bağlı çıkışlarda, gelecekteki ortalama W ve L'ye eşit olmak zorunda değildir. Fiyat tabanını, tam gidiş-dönüş maliyetini ve olası maliyet aralığını belirtin; 8.2 modelin sınırlarını açıklar.
3. Ufka uygun maliyet hesabını seçin. Gün devrinden önce kapanan pozisyonlarda — 8.3 birkaç piplik hedefler için; 8.4 günlük maliyet bütçesi için; ardışık finansman günlerine yayılan pozisyonlarda — 8.5 ve 8.6; veri açıklamaları çevresindeki girişlerde — 8.8.
4. Gerçekleşme varsayımlarını uygun verilerle denetleyin. Sinyal zamanı ve referans fiyat işlem yapmadan gözlenebilir; fakat fiili giriş-çıkış kayması, doğrulanmış gerçekleşmeleri ve karar anındaki doğru referans fiyatı gerektirir. Sinyal gözlemi gerçekleşme fiyatlarını sağlamaz; demo hesapların ayrıca sınırları vardır. 8.9'daki beşinci aşama gözlem, demo ve canlı gerçekleşme verilerini ayırır. Karşılaştırmada çalışma biçimini, aracı, talimat türünü ve koşulları belirtin. Varsayımsal fiyatlar tek başına elde edilmiş fiyatların dağılımını kanıtlamaz.
5. Senaryoyu gözlemlerle karşılaştırın. Şu dersi yeniden inceleyin: 8.2. Tutarlı biçimde ölçülmüş sonuçları ve maliyetleri kullanın. Sıfır kayma, otomatik bir maliyet tabanı değil, varsayımdır: sapmalar lehe olabilir. Maliyet örneklemleri de özellikle olağan koşullar dışında belirsizlik içerir.
6. Takviminizi ve tepki verebilme kapasitenizi şu dersle denetleyin: 8.10. Müsait olmadığınız anda bulunmanızı gerektiren sinyal gibi bazı çatışmalar doğrudan karara bağlanabilir. Diğerleri belirsiz olay zamanına veya gecikmeye bağlıdır. Bunların sonucu “koşullu uygulanabilir”dir; izin verilen atlamaların ve sonuçlarının belirtilmesi ve sınanması gerekir.

İlk hesap varsayımlara dayanır; ikincisi ölçülmüş örneklemi betimler. Tanım gereği uyuşmaları gerekmez: farklar yanlış maliyet modelini, farklı gerçekleşmeyi veya olağan değişkenliği ortaya çıkarabilir. 8.9 veri ile kuralın karşılaştırılabilirliğini korumayı gösterir; aritmetik kısa bir örneklemi kalıcı avantajın kanıtına dönüştürmez.

Bu bölümün çözüme bağlayabileceği dört soru

En iyi stratejiyi belirlemekten kaçınmak, bazen bütün yanıtları reddetmek gibi okunur. Durum böyle değildir. Buradaki dört sorunun, kimsenin deneyimine yaslanmadan veya sonuç beklemeden elde edilebilen, denetlenebilir yanıtları vardır. Bunları önceden bilmek on makaleden ne bekleneceğini belirler.

1. Şartnamenin halihazırda bir işlem sistemi oluşturup oluşturmadığı. Asgari bileşenler listesi ve iki okuyucu sınaması, ilk işlemden önce, kârlılık verisi olmadan bunu karara bağlar; yine de paylaşılan açık girdi senaryoları yorumu sınamaya yardımcı olur (Makale 8.1).
2. Belirtilmiş modelin ima ettiği eşik. p* = (L + C)/(W + L), belirtilen ortalamalara, sonuç sınıflarına ve maliyet tabanına dayalı bir senaryodur. Çıkış zamanı değişken stratejilerde bu büyüklükler tahmin edilmelidir; yalnızca emir mesafeleri bunları belirlemez (Makale 8.2, 8.3 ve 8.8).
3. Maliyetlerin nasıl biriktiği. Her işlemin tam gidiş-dönüş maliyetini ve tek tek elde tutma tahakkuklarını toplayın. İşlem ve ağırlıklandırılmış gün sayıları yalnızca sabit oranlarla maliyetleri özetler. Oranlar değişiyorsa bileşenleri ayrı tutun (Makale 8.3–8.6).
4. Somut bir kuralın takviminiz içinde yürütülüp yürütülemeyeceği. Açık bir zamanlama çatışması onu eleyebilir. Belirsiz tepki süresi uygunluk koşulları ve test gerektirir; müsaitlik avantajı kanıtlamaz (Makale 8.10).

Bir kuralın tüm maliyetler sonrası pozitif beklenen değeri olup olmadığı şeklindeki beşinci soru burada sorulur ve hesaplanır, fakat yalnızca okuyucuların kendi verileriyle yanıtlanır. Bu, makalelerin iş bölümünü de açıklar: on makalenin yedisi aynı temel hesabı yedi sayısal varsayım kümesine uygular; 8.1 kavramları ayırıp neyin değerlendirildiğini belirler, 8.10 ise eleme yöntemi sunar. Bunların aritmetiği bilinçli biçimde asgaridir: “Bu bir sistem mi?” ve “Zamanında tepki verebilir miyim?” onsuz çözülebilir. Makale 8.9 ayrıdır; başabaş kazanma oranını hiç hesaplamaz. Önceden hesaplanan beklenen değeri girdi olarak kullanıp kuralları sınar ve başkalarının sonuçlarını değerlendirir.

Okuyucunun bildiği varsayılanlar. Bölüm, şu konulara aşina olunduğunu varsayar: Bölüm 2 — pip, lot, alış-satış farkı, swap ve emir türleri — ayrıca şu bölümdeki gün içi likidite dağılımına: Bölüm 4. Şu bölümlerdeki betimleyici araçlar yardımcıdır: Bölüm 5 ve Bölüm 6. Ancak ön koşul değildirler: Bölüm 8, bileşenlerini dayatmak yerine bir kural kümesini değerlendirir. Makaleler, bu bölüm dışındaki her kavram ilk kullanıldığında ilgili kurs dersine bağlantı verir.

Daha uzak hedef, kazanma oranını yeniden değerlendirmeyi gerektirir

A varyantında yalnızca şu varsayımları biliyoruz: p = %45, W = 18, L = 12 ve C = 2. B, %45 korunursa +2,2 verir; fakat eşiği (12 + 2)/(24 + 12) = %38,89. Ayrı bir B modeli p = %35 varsayarsa sonuç 0,35 × 24 − 0,65 × 12 − 2 = −1,40 pip. Daha uzak hedef sonucu iyileştirmedi, çünkü kazanma oranı değişti. Bu sentetik sayılar parametre seçmez, varsayımları sınar.

İşlem başına sonuçlar ve piyasaya maruz kalma süresi

İki model serisinde, tamamlanmış işlem başına ortalama net sonuç +1 piptir. A, toplam +100 pip veren 100 işleme; B, toplam +10 veren 10 işleme sahiptir. Aynı ortalamalar, dönem sonuçlarının da aynı olduğunu göstermez. Bu toplamları henüz parayla karşılaştırmayın: birimler, gerçekleşen pozisyon büyüklükleri ve dönüşümler gerekir. Pozisyonlar çakışıyorsa toplanan pozisyon-saatleri de hesabın piyasada geçirdiği süre diye adlandırılamaz. Burada değerlendirme birimlerini ayırıyoruz; pozisyon büyüklüğü kuralları Bölüm 9'a aittir.

Her dersten sonra akılda kalması gerekenler

8.1'den sonra sınır durumları çözülmüş, sürümlendirilmiş bir şartname; 8.2'den sonra tutarlı hesap ve varsayımlar; bir tarz dersinden sonra maliyet takvimi ve modelin yeniden kuramayacağı durumlar elinizde kalsın. 8.7 veya 8.8'den sonra sinyalin kullanılabilir olduğu zamanı ve bir geçersizleşme kuralını; 8.9'dan sonra verileri, değerlendirme yöntemini ve sonucun sınırlarını; 8.10'dan sonra kendi haftanızın uygulanabilirlik koşullarını koruyun. Bir şey eksikse ilgili derse dönün: başka bir strateji adı onun yerini alamaz.

Kısa bir kontrol: sayılardan ne çıkar?

Sorular. Gerçekleşmeler 9,2 pip, komisyon 0,3 ve alış-satış farkı zaten dahilse net nedir? 328,5/90, fiyatın carry getirisini ne zaman sileceğini öngörür mü? Hedefi 18'den 24'e değiştirmek iyileşmeyi garanti eder mi? Uyuşan iki uygulama avantajı kanıtlar mı?

6. Makale 8.1'den önce sıradaki adım: üç soru

Şu makaleyi açmadan önce — Makale 8.1 — üç soruyu yanıtlayıp yanıtlayamadığınızı kontrol edin. Her biri sonuçları değil, kural şartnamesini ilgilendirir; dolayısıyla hepsi ilk işlemden önce yanıtlanabilir.

1. Kural, kayıplar ve sürenin dolması dahil pozisyonun sona erebileceği her yolu belirtiyor mu? Bu, ayrı sabit TP ve SL seviyeleri yerine tek bir tutarlı olay koşulu olabilir. Çıkış kuralları olmadan değerlendirilen sonuçlar tanımsızdır. Kontrol listesi ve sınırları şu makalededir: 8.1.
2. Bu kuralları okuyan iki kişi aynı durumda aynı kararı verir mi? Bu, sonuçlar sınanmadan önce kuralın açıklığını sınar. Makale 8.9 iki işlem listesini gösterir: 62 işlem, 58 işlem ve 54 ortak işlem. Ortak olayların birleşim kümesine oranı 54/(62 + 58 − 54) = %81,8'dir. Bu rakamlar burada iki programı sınayarak elde edilmedi; örnek için kurgulandı. Uygulamaların bütünüyle uyuşması bile kuralın avantajını kanıtlamaz.
3. Kuralınızın W, L ve C'sini aynı birimde ifade edebilir misiniz? Bu olmadan beklenen değer hesaplanamaz ve kural karşılaştırması izlenimlere indirgenir. Bölüm 3, C'yi bileşenlere ayırır ve her birini neyin çarptığını belirler.

“Bilmiyorum” okumaya engel değildir. Nereden başlanacağını gösterir: 8.1 ilk iki soruyu, 8.2 üçüncüyü ele alır.

→ Makale 8.1 — İşlem tarzı ve işlem sistemi: piyasada ne zaman bulunursunuz, tam olarak ne yaparsınız?